Σο Τρίγωνον της Αναγέννησης η μέρα ξεκίνησεν ήσυχα. Λίγος ήλιος, λίγη σκόνη, χαρπούζε στη σειρά. Και ξαφνικά… λείπουν.Όχι ένα. Αφτά. Και όχι απλώς λείπουν. Εσέγκαν. Και πολούνατα τζάπαν. Εκεί δεν σηκών’ κουβέντα. Δεν λες «έλα μωρέ». Δεν λες «ας το αφήσουμε». Σηκώνεις το τηλέφωνον.«Ναι, Αστυνομία εκεί; Αδά Αναγέννηση, σο Τρίγωνον. Αφτά ασέγκαν χαρπούζε και πολούνατα τζάπαν. Ελάτεν αργήγοραν!»
Με φωνή σταθερή. Με ύφος υπεύθυνου πολίτη. σαν να έφυγεν η τάξη ολόκληρη απ’ το χωρίον. Και άμαν ρωτήσουν λεπτομέρειες;«Εγώ εν ξέρω ποιος… εγώ είδα το αποτέλεσμα».
Γιατί σο χωρίον μ’, άλλος κλέβ’, άλλος τηλεφωνά, κι άλλος λέει: «Εγώ εν είδα τίποτας» Η αστυνομία αργεί. Τα χαρπούζε όχι. Μέχρι να κλείσει το τηλέφωνον, έχουν αλλάξει αυλή, έχουν μπει ψυγείο,έχουν κοπεί σε φέτες. Κι ο καταγγέλλων στέκεται σο πλάι, με το ακουστικό ακόμα ζεστό, και λέει με ανακούφιση:
«Εγώ το καθήκον μ’ έκαμα». Σο Τρίγωνον όλοι ξέρουν. Κανείς εν είδεν. Και άμαν ξανασυμβεί; Το τηλέφωνον έν έτοιμο. Γιατί αδά, τα χαρπούζε φεύγουν, οι ατάκες μένουν, και η ζωή συνεχίζεται. Κι όπως λέμε κι ατό: γελούμε πρώτα και μετά εξηγούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.