Το κόκκινο έν ακίνητον… εσύ εκινήθες

Το ποντιακό χιούμορ ζει και σήμερα.

Σ'  Αναγέννηση, όταν βλέπεις ένα κόκκινο φανάρι σταθερό, περιμένεις όλοι να σταματήσουν. Αλλά όχι… πάντα υπάρχει κάποιος που αποφασίζει να γράψει δικό του σενάριο. Η φράση που ακούγεται ξανά και ξανά σο χωρίον μ’ είναι: «Το κόκκινο έν ακίνητον… εσύ εκινήθες.» Και από εκεί ξεκινά η σάτιρα, το γέλιο, οι ατάκες που γεμίζουν την ατμόσφαιρα:

Το κόκκινο φανάρι σο Τσιτσιλή εν αθώον, αλλά η κίνηση… εν καλλιτεχνία! Εσύ εκινήθες, και όλοι γύρω κοιτάζουν με θαυμασμό και χαμόγελο. Οι περαστικοί λένε:  «Άμαν δεις, ποιος ξεκινάει πρώτος;» Κι η Παρέσα  σο χαμόγελο απαντά:  «Το κόκκινο έν ακίνητον… εσύ εκινήθες!» Η αστυνομία σο κοιτάζει με ύφος σοβαρό και μυστήριο. Σαν να λέει: «Εν γίνεται… ποιος το τόλμησε;» Κι όλοι ξέρουν ότι δεν πρόκειται για αδίκημα, αλλά για κινηματογραφικό θέαμα.

Το κόκκινο εν σταθερό, ο δρόμος σο Τσιτσιλή εν αρένα. Ο περαστικός σκέφτεται: «Άμαν εν σταθερό, τότε η κίνηση εν ηθική ή απλώς χιούμορ;» Κι όλοι γελούν, γιατί ξέρουν την αλήθεια: εσύ εκινήθες. Ακόμα κι η Παρέσα, σο ύφος πονηρό, σο δείχνει: «Το φανάρι εν ακίνητον… κι εσύ αποφάσισες να χορέψεις!» Κι η γειτονιά ξεσπά σε γέλια: «Αν ξαναγίνει, θα κάνουμε διαγωνισμό κόκκινου!»

Το κόκκινο φανάρι σο δρόμο, σταθερό σαν μάρτυρας της τάξης. Εσύ, όμως, εκινήθες σαν πρωταγωνιστής σε κωμωδία. Και το πιο σημαντικό: όλοι θυμούνται τη φράση. Όχι ποιος έφταιξε, όχι ποιος πέρασε πρώτος… Μόνο το γέλιο, τη σάτιρα και την ατάκα που έγινε σύμβολο του Τσουτσουλή. Σο χωρίον μ’ εν έτσι: Χιούμορ παντού, Σάτιρα στις στροφές, Γέλιο στις αντιδράσεις, Και πάντα, πάντα… «Το κόκκινο έν ακίνητον… εσύ εκινήθες.»

Ακόμα κι η αστυνομία  παραδέχεται με μυστικό χαμόγελο. Κανείς δεν θυμάται κανέναν κανόνα, αλλά όλοι θυμούνται τη φράση. Το κόκκινο εν σταθερό, αλλά η ατάκα εν αιώνια. Το γέλιο σο χωρίον μ’ συνεχίζεται… μέχρι την επόμενη αταξία, αλλά ατό εν θέμαν για πουρνά.