«Το κόκκινο έν ακίνητον… εσύ εκινήθες.»

Σ'  Αναγέννηση, όταν βλέπεις ένα κόκκινο φανάρι σταθερό, περιμένεις όλοι να σταματήσουν. Αλλά όχι… πάντα υπάρχει κάποιος που αποφασίζει να γράψει δικό του σενάριο. Η φράση που ακούγεται ξανά και ξανά σο χωρίον μ’ είναι: «Το κόκκινο έν ακίνητον… εσύ εκινήθες.» Και από εκεί ξεκινά η σάτιρα, το γέλιο, οι ατάκες που γεμίζουν την ατμόσφαιρα:

Το κόκκινο φανάρι σο Τσιτσιλή εν αθώον, αλλά η κίνηση… εν καλλιτεχνία! Εσύ εκινήθες, και όλοι γύρω κοιτάζουν με θαυμασμό και χαμόγελο. Οι περαστικοί λένε:  «Άμαν δεις, ποιος ξεκινάει πρώτος;» Κι η Παρέσα  σο χαμόγελο απαντά:  «Το κόκκινο έν ακίνητον… εσύ εκινήθες!» Η αστυνομία σο κοιτάζει με ύφος σοβαρό και μυστήριο. Σαν να λέει: «Εν γίνεται… ποιος το τόλμησε;» Κι όλοι ξέρουν ότι δεν πρόκειται για αδίκημα, αλλά για κινηματογραφικό θέαμα.

Το κόκκινο εν σταθερό, ο δρόμος σο Τσιτσιλή εν αρένα. Ο περαστικός σκέφτεται: «Άμαν εν σταθερό, τότε η κίνηση εν ηθική ή απλώς χιούμορ;» Κι όλοι γελούν, γιατί ξέρουν την αλήθεια: εσύ εκινήθες. Ακόμα κι η Παρέσα, σο ύφος πονηρό, σο δείχνει: «Το φανάρι εν ακίνητον… κι εσύ αποφάσισες να χορέψεις!» Κι η γειτονιά ξεσπά σε γέλια: «Αν ξαναγίνει, θα κάνουμε διαγωνισμό κόκκινου!»

Το κόκκινο φανάρι σο δρόμο, σταθερό σαν μάρτυρας της τάξης. Εσύ, όμως, εκινήθες σαν πρωταγωνιστής σε κωμωδία. Και το πιο σημαντικό: όλοι θυμούνται τη φράση. Όχι ποιος έφταιξε, όχι ποιος πέρασε πρώτος… Μόνο το γέλιο, τη σάτιρα και την ατάκα που έγινε σύμβολο του Τσουτσουλή. Σο χωρίον μ’ εν έτσι: Χιούμορ παντού, Σάτιρα στις στροφές, Γέλιο στις αντιδράσεις, Και πάντα, πάντα… «Το κόκκινο έν ακίνητον… εσύ εκινήθες.»

Ακόμα κι η αστυνομία  παραδέχεται με μυστικό χαμόγελο. Κανείς δεν θυμάται κανέναν κανόνα, αλλά όλοι θυμούνται τη φράση. Το κόκκινο εν σταθερό, αλλά η ατάκα εν αιώνια. Το γέλιο σο χωρίον μ’ συνεχίζεται… μέχρι την επόμενη αταξία, αλλά ατό εν θέμαν για πουρνά.