Τα χέρα εβαρέθαν ας σα λωμάτια

 

Σο κιντίν απάν’ με το τζακελεχτέρ’

Τα πιρπιρίμα εσάρεψαν το παχτζόπον

Η γλώσσα μ’ και τα ποδάρα μ’ επήραν άψιμον

Αμά οσήμερον άλλαξαν οι ημέρας

 

Ο ήλεν εξέβεν κι εμείς ακόμη ’κ’ εχπάσταμε

Σην αυλήν όπου όλα ετσακαλεύκουνταν

Οι γιοσμάδες τη μαχαλάς και τα καμώματα τ’

 

Ευρέθαμε ’ς στράτας τσιμπλάχηδες και νεστικοί

 

«Ο Πεζεβέγκ’ς κ’ Ο Κύρτς»

 

Ο γάμος σε άλλη μονάδα μέτρησης

 

Ενάξα ετράνυνεν το κιφάλ’ και εσταμάτησεν

Τα παλαιά που ετόλουχευεν η Σάραν

Τα κοσσάρας ελάγγεψαν κι εγουρταρεύταν

  

Τα τσίρπεμαν τη κιφαλί’ και το τσουγνάεμαν τη ράχας

 

Αβούτα τα ημέρας εσκάλωσεν τα δουλείας

Τα μουρταρλούγα ντ’ ευτάς ’κι κρύφουνταν

  

«Το Παράπονον τη Γούλας»

Σο μέτρεμαν τη κορκοτί εχάθεν η τάξι

Ο δέσκαλον εκάθουνταν σο νου μουν άμον γάιδαρον πα σπάν'

 

Όρθωσον κάτ' ζαρωτόν ατά'ς σην αραπάν μ'

Κάθ’κα ’ς σ’ ωβά σ’ και καρτέρ’ την χαράν

Ιστορία ενός καυγά που έγινε φωτιά

Σο παλιό σοκάκι, τα λόγια έχουν βάρος

 

Τα βρεχία του Θεού και η ανθρώπινη καρδιά

 

Έναν γετίμ’ σην αγκαλίαν τ’ ζωής

Η ζήλεια βαραίνει πιο πολύ κι απ’ το σαμάρι

Ο Τάσος, το αλατζάν και τα τσαλουμόπα της παιξίας

Άμον μέλ’ έτον τ’ οψεζ’νόν

Η Τογκάβα κι η τέχνη της τεμπελιάς

 

Τα γράμματα που έφαγαν τ’ υία τη κόσμον

  

Τ’ ατ’ζάπαγας έν’ πάντα ίδιον