Αυτή η φράση με πείραξε βαθιά, αλλά ταυτόχρονα με κινητοποίησε. Μπήκα σε σκέψεις και είπα στον εαυτό μου: «Εγώ θα μάθω, δεν θα αφήσω την ιστορία μας να χάνεται».
Η Αρχή της Καταγραφής
Από εκείνη τη στιγμή, άρχισα να κάνω έρευνα. Πρώτα έκανα αίτηση στη Γεωγραφική Υπηρεσία του Στρατού για να μου στείλουν έναν χάρτη από την περιοχή των Σερρών. Δεν περίμενα να τον λάβω τόσο γρήγορα. Μάλιστα, σκεφτόμουν ότι θα περνούσαν τουλάχιστον δέκα μέρες μέχρι να φτάσει. Ωστόσο, την Παρασκευή εκείνης της εβδομάδας, ενώ περπατούσα στο δρόμο, συνάντησα τον ταχυδρόμο και μου είπε: «Κύριε Χαραλαμπίδη, έχω κάτι για εσάς».
Όταν πήρα τους χάρτες, διαπίστωσα ότι στον χάρτη του 1880 και στον χάρτη του 1920 η ονομασία του χωριού μας ήταν "Τσουτσουλίκοβο". Αυτό με ενθουσίασε και ταυτόχρονα με γέμισε με απορία. Ήθελα να μάθω περισσότερα, και έτσι συνέχισα την έρευνά μου μέσω του διαδικτύου. Δυστυχώς, δεν βρήκα πολλά στοιχεία. Οι περισσότερες αναφορές περιορίζονταν στο γεγονός ότι η Αναγέννηση είναι χωριό του νομού Σερρών και ότι οι πρόσφυγες ήρθαν από τον Πόντο το 1923.
Με αυτά τα λίγα δεδομένα στα χέρια μου, αλλά και με την αποφασιστικότητα να μάθω την αλήθεια, αποφάσισα να προχωρήσω και να ξεκινήσω την καταγραφή της ιστορίας μας.
Έρευνες και Συναντήσεις
Το 2012, πήρα την απόφαση να αποστρατευτώ και το 2013, όταν πλέον είχα χρόνο, άρχισα να ασχολούμαι σοβαρά με την ιστορία του χωριού μας και με το ταξίδι των προγόνων μας από τον Πόντο στην Ελλάδα. Είχα μπροστά μου πολλές πληροφορίες και πολλές άγνωστες πτυχές της ιστορίας, και ήθελα να μάθω περισσότερα για τους δικούς μας και τις ρίζες μας.
Τα πρώτα βήματα τα έκανα με τους γέροντες του χωριού, ιδιαίτερα με τον γέρο Αλέκο από το Χαράμι Βαρτάν. Όταν τον ρώτησα αν θα μπορούσε να μου δώσει πληροφορίες, με δέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες. «Γράψε ό,τι θες εσύ, και εγώ θα τα μεταφέρω στον υπολογιστή σου», του είπα. Ο Αλέκος το πήρε πατριωτικά και κάθε φορά που πηγαίναμε στο χωριό, μου έδινε τα γραπτά του και συχνά τα επανεξέταζε μαζί μου.
Έτσι, άρχισα να καταγράφω τα λόγια τους στον υπολογιστή. Αυτό ήταν ένα ταξίδι που κράτησε 2,5 χρόνια, με καθημερινές συναντήσεις, συζητήσεις και τη συνεχιζόμενη καταγραφή του υλικού. Κάθε πρωί, με τον καφέ στο χέρι, έγραφα λίγο-λίγο, και αν και μερικές φορές κουραζόμουν, πάντα έβρισκα τον τρόπο να συνεχίσω.
Επιστροφή στην Παράδοση
Το 2015, αποφάσισα να εκτυπώσω όλα όσα είχα συλλέξει και να τα μοιραστώ με τους συγχωριανούς μας. Έδωσα ένα αντίγραφο στο καφενείο του χωριού, στο καφέ «ΖΗΚΟΣ», και ζήτησα από τον υπεύθυνο να ενημερώσουν όσους είχαν επιπλέον στοιχεία ή διόρθωσαν όσα έγραφα. Έτσι, το υλικό που είχα συλλέξει άρχισε να μοιράζεται με άλλους, και εγώ συνέχισα να το εμπλουτίζω με νέες πληροφορίες.
Στα τέλη του Μαρτίου 2015, αποφάσισα να παραδώσω αντίγραφα στους συγχωριανούς μας και έμαθα για έναν γέροντα στο Παλαιόκαστρο, τον Κοσμίδη, ο οποίος είχε ζήσει και ήξερε περισσότερα για την ιστορία μας. Όταν τον συνάντησα και του διηγήθηκα όσα είχα μάθει, το πρόσωπό του γέμισε δάκρυα. «Ναι, πουλίμ', έτσι όπως τα λες είναι. Εμείς δεν είχαμε τόπο να εγκατασταθούμε στο χωριό σας, και ήρθαμε εδώ στο Παλαιόκαστρο», μου είπε, και τα λόγια του με συγκίνησαν βαθιά.
Στο Ταξίδι προς τις Ρίζες μας
Η αναζήτηση δεν σταμάτησε στην Ελλάδα. Το 2016 πήρα την απόφαση να επισκεφτώ τα χωριά μας στον Πόντο. Δυστυχώς, πολλά από αυτά έχουν καταστραφεί ή έχουν αλλάξει ονομασία. Ωστόσο, το χωριό Ίμερα είναι ακόμη εκεί, και εκεί κατέγραψα μερικές από τις τελευταίες πληροφορίες που είχα. Η ανάγκη να μάθουμε την ιστορία μας απαιτεί υπομονή, επιμονή και θυσίες. Όμως, όλα τα δεδομένα που συλλέξαμε είναι θησαυρός και πρέπει να παραμείνουν ζωντανά.
Αυτός ήταν ο δρόμος που ακολούθησα για να μάθω και να καταγράψω την ιστορία του χωριού μας. Και αυτή είναι η ιστορία που μοιράζομαι μαζί σας σήμερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.