O ερχομός των Χαραμήδων - Καρσιωτών προγόνων μας στη μητέρα Ελλάδα(Αναγέννηση Σερρών)

Ο ερχομός των Χαραμήδων – Καρσιωτών προγόνων μας στη μητέρα Ελλάδα έγινε με πλοία που διέθετε το ρωσικό κράτος, τα οποία τους μετέφεραν από τα βάθη της Μαύρης Θάλασσας στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Πολύ γρήγορα εγκατέλειψαν την Καλαμαριά για λόγους υγείας και, μετά από νέες περιπέτειες, βρέθηκαν στην Ανατολική Θράκη, στην περιοχή Μετρζάν.

Φεύγοντας από το Μετρζάν, ήρθαν στο Σούκοβο Σερρών, στα σημερινά Πλατανάκια.

Έτσι, πήραν τη σημαντική απόφαση οι πρόγονοί μας και αναχώρησαν από το Σούκοβο. Έφτασαν στο χωριό Πρόσνικ (σημερινή Σκοτούσσα) και μέσω Τοπαλοβού (σημερινή Νέα Τυρολόη), περνώντας μέσα από καλαμιές, γιατί δεν υπήρχε δρόμος, έφτασαν τελικά στο Τσοτσουλίκοβο ή Τσιτσιλή, συνολικά 220 οικογένειες.

Ήταν Σεπτέμβριος του 1923 κι ο καιρός βροχερός. Μπήκαν στο χωριό καταπονημένοι και όλοι με βρεγμένα ρούχα. Ρώτησαν και βρήκαν τον Πρόεδρο του χωριού, τον Δημήτριο Μηνά, ο οποίος υπηρέτησε για χρόνια και ως ψάλτης στην εκκλησία του χωριού μας.

Μήπως στα σπίτια δεν τους δέχτηκαν;

Πήραν τα κλειδιά της εκκλησίας από τον παπά, τον Χαράλαμπο Κοστσίδη, και διανυκτέρευσαν μέσα στην εκκλησία. Τον πρώτο καιρό ζούσαν σε αντίσκηνα σε διάφορα σημεία του χωριού μας. Μόλις έγινε η διανομή οικοπέδων, ο κάθε οικονειάρχης έκτισε ένα μικρό σπίτι με πλιθιά (1924-1925).

Αρχικά δεν έγινε διανομή ολόκληρης της αγροτικής έκτασης, αλλά μόνο ενός μέρους αυτής. Το υπόλοιπο το άφησαν για βοσκή, καθώς υπήρχε άφθονη κτηνοτροφία με μικρά και μεγάλα ζώα (βουβάλια, βόδια, αγελάδες, άλογα, πρόβατα).

Επίσης, οι καλλιέργειες, αρχικά, ήταν περιορισμένες, γιατί το αγρόκτημα του χωριού εκείνη την εποχή δεν είχε αρδευτικά έργα. Καλλιεργούσαν βαμβάκι, σιτάρι, καλαμπόκι, σίκαλη και όλα αυτά με πρωτόγονα μέσα.

Γύρω στη δεκαετία του 1951, με τα αρδευτικά έργα που κατασκευάστηκαν, οι καλλιέργειες πολλαπλασιάστηκαν σημαντικά και, με τη βοήθεια λιπασμάτων, άρχισαν να καλλιεργούν ρύζι και, λίγο αργότερα, βιομηχανική ντομάτα και ζαχαρότευτλα.

Φιλόπονοι και υπομονετικοί, οι Ποντοκαυκάσιοι πρόγονοί μας έδωσαν νέα πνοή στο χωριό μας.

Το Τσουτσουλί αναγεννήθηκε, έγινε πραγματικότητα – ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ!

Με την πάροδο του χρόνου και χάρη στον καθημερινό τους αγώνα, άλλαξε η ποιότητα ζωής των κατοίκων και βελτιώθηκε σημαντικά το βιοτικό τους επίπεδο.

Τα σπίτια και οι αυλές τους ήταν καθαρές και περιποιημένες, οι μπαξέδες καταπράσινοι και οι κήποι ολάνθιστοι.