 |
| Το βιβλίο μου με άρθρα, ιστορικές αναφορές και πολύτιμες μαρτυρίες. |
Αυτές οι αναμνήσεις καταγράφονται εδώ για να τις γνωρίσουν οι συγχωριανοί μας, μικροί και μεγάλοι. Πολλοί δεν είχαν την ευκαιρία να ρωτήσουν ανθρώπους που σήμερα δεν βρίσκονται πια κοντά μας και έτσι χάνονται πολύτιμες μνήμες από την ιστορία και την καθημερινή ζωή του χωριού μας.
Εδώ θα αναφερθούμε σε παλιά παρατσούκλια και ονομασίες που χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι. Όποιος δυσκολεύεται να τα αναγνωρίσει, μπορεί να ρωτήσει τους γονείς ή τους παππούδες του, ώστε να θυμηθούμε όλοι μαζί τις παλιές γειτονιές και τα μέρη της Αναγέννησης.
Η πρώτη πλατεία του χωριού
Η πρώτη πλατεία του χωριού μας βρισκόταν στη διασταύρωση του Χουσουράκη.
Εκεί γίνονταν οι πρώτες συγκεντρώσεις των κατοίκων και από εκεί ξεκινούσαν οι νυχτερινές βόλτες. Η διαδρομή ξεκινούσε από του Χουρύζ' και έφτανε μέχρι τον Τσίαρα.
Εκείνη την εποχή ολόκληρος ο δρόμος ήταν χωματόδρομος. Δεξιά και αριστερά υπήρχαν μικροπωλητές, οι οποίοι το καλοκαίρι πουλούσαν καλαμπόκια και τον χειμώνα κάστανα.
Η πλατεία και ο δρόμος γύρω από αυτήν αποτελούσαν ένα από τα σημεία όπου συναντιούνταν οι άνθρωποι του χωριού και περνούσαν μέρος του ελεύθερου χρόνου τους.
Τα πρώτα παντοπωλεία της Αναγέννησης
Τα πρώτα παντοπωλεία του χωριού ήταν τέσσερα:του Πετισόκ
του Κούκου
του Χουρούζ
του Κοχτσή
Τα παντοπωλεία αυτά λειτούργησαν για περίπου τριάντα χρόνια, μέχρι τη δεκαετία του 1950, και κάλυπταν βασικές ανάγκες των κατοίκων.
Εκεί μπορούσαν να βρουν προϊόντα όπως γάλα, βούτυρο, κρέας, σαλάμια και τυριά.
Όμως τα παντοπωλεία δεν ήταν μόνο χώροι για ψώνια. Ήταν και σημεία συνάντησης και επικοινωνίας.
Οι καλοκαιρινές βόλτες
Τα καλοκαίρια οι συγχωριανοί περνούσαν από τα παντοπωλεία για λίγα σπόρια ή φιστίκια και φυσικά για λίγη κουβέντα.
Οι βόλτες και οι συναντήσεις αυτές ήταν ένας απλός τρόπος διασκέδασης σε μια εποχή που το χωριό είχε διαφορετικούς ρυθμούς ζωής.
Μια μικρή αγορά, μια κουβέντα με τον γείτονα και μια βόλτα στον χωματόδρομο μπορούσαν να γίνουν μια όμορφη βραδινή συνήθεια.
Ο δύσκολος χειμώνας
Ο χειμώνας ήταν διαφορετικός.
Οι δρόμοι γίνονταν λάσπη και η μετακίνηση για τα ψώνια ήταν πραγματική ταλαιπωρία. Οι κάτοικοι έβγαιναν από τα σπίτια τους κυρίως όταν υπήρχε ανάγκη, για τα απολύτως απαραίτητα ή για να βοηθήσουν κάποιον άρρωστο.
Στου Κοχτσή υπήρχε επίσης στάση λεωφορείου. Από εκεί έφευγαν κάθε πρωί τα παιδιά για το σχολείο.
Η στάση αυτή αποτελούσε ένα ακόμη σημαντικό σημείο της καθημερινής ζωής του χωριού.
Από τη δεκαετία του ’50 αρχίζει η αλλαγή
Από τη δεκαετία του ’50 και μετά, η Αναγέννηση άρχισε σταδιακά να αλλάζει μορφή.
Με την απόφαση για την ανέγερση του Δημοτικού Σχολείου, η ζωή του χωριού άρχισε να μετακινείται και να αναπτύσσεται γύρω από νέα σημεία.
Καφενεία και μικρά καταστήματα άρχισαν να εμφανίζονται το ένα μετά το άλλο, όπως λέμε χαρακτηριστικά, σαν μανιτάρια.
Η εξέλιξη αυτή συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του ’70 και ορισμένα από αυτά τα καταστήματα υπάρχουν μέχρι σήμερα.
Η Αναγέννηση των δεκαετιών ’30–’50
Για να θυμόμαστε πώς ήταν το χωριό εκείνη την εποχή, στη δεκαετία του ’30 έως και τα πρώτα χρόνια μετά τη δεκαετία του ’50, υπήρχε ένα καφενείο, του Πάτου, και τα τέσσερα παντοπωλεία που αναφέρθηκαν παραπάνω.
Ήταν μια μικρή κοινωνία, όπου οι άνθρωποι γνώριζαν ο ένας τον άλλον και οι καθημερινές ανάγκες, οι βόλτες, τα ψώνια και οι συναντήσεις αποτελούσαν μέρος της ζωής του χωριού.
Η πλατεία μεταφέρεται στη σημερινή της θέση
Αυτή ήταν η πρώτη πλατεία του χωριού μας.
Με τα χρόνια η Αναγέννηση άλλαξε, αναπτύχθηκε και απέκτησε τη σημερινή της μορφή. Η πλατεία μεταφέρθηκε στη σημερινή της θέση μετά την ολοκλήρωση της νέας εκκλησίας, το 1982.
Έτσι, ένα παλιό σημείο συνάντησης έμεινε πίσω στον χρόνο, αλλά όχι και στη μνήμη.
Οι παλιές ονομασίες, τα παρατσούκλια, τα παντοπωλεία, τα καφενεία, οι χωματόδρομοι και οι βόλτες των κατοίκων αποτελούν σήμερα πολύτιμα κομμάτια της ιστορίας της Αναγέννησης Σερρών.
Γιατί ένα χωριό δεν είναι μόνο τα σπίτια και οι δρόμοι του. Είναι οι άνθρωποι, οι ιστορίες και οι αναμνήσεις που άφησαν πίσω τους.