 |
| Ο Πόντος δεν είναι μόνο ένας τόπος. Είναι η μνήμη, η ρίζα και η ψυχή μας. |
Ο Πόντος δεν είναι μόνο ένας τόπος μακρινός.
Δεν είναι μόνο μια πατρίδα που έμεινε πίσω.
Δεν είναι μόνο μια ιστορία γραμμένη στις σελίδες του χρόνου.
Ζει στις λέξεις που μας άφησαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας. Ζει στη γλώσσα, στα τραγούδια, στη λύρα, στους χορούς, στα έθιμα και στις μνήμες που περνούν από γενιά σε γενιά.
Ζει στις οικογένειες που ξεριζώθηκαν, αλλά δεν ξέχασαν.
Άφησαν τα σπίτια τους, τα χωριά τους, τις εκκλησίες τους, τα χώματα όπου γεννήθηκαν. Πήραν όμως μαζί τους κάτι που κανένας ξεριωμός δεν μπορούσε να τους αφαιρέσει: τη μνήμη και την ψυχή της πατρίδας τους.
Και αυτή η ψυχή ταξίδεψε.
Πέρασε από γενιά σε γενιά και έφτασε μέχρι εμάς.
Σήμερα, όταν ακούγεται η ποντιακή λύρα, δεν ακούμε απλώς μια μουσική. Ακούμε μια φωνή από τα παλιά. Μια φωνή που μας θυμίζει ποιοι είμαστε και από πού ερχόμαστε.
Όταν ακούγεται η ποντιακή διάλεκτος, δεν ακούμε απλώς λέξεις. Ακούμε τη φωνή των προγόνων μας.
Και όταν ένας νέος άνθρωπος μαθαίνει έναν ποντιακό χορό, όταν φορά την παραδοσιακή φορεσιά, όταν τραγουδά ένα παλιό τραγούδι, τότε κάτι πολύ σημαντικό συμβαίνει:
Η μνήμη συνεχίζει να ζει.
Ο Πόντος δεν χάθηκε από τη στιγμή που έπαψε να είναι η καθημερινή πατρίδα των ανθρώπων του. Γιατί πατρίδα δεν είναι μόνο τα σύνορα και τα χώματα.
Πατρίδα είναι ό,τι κουβαλά ο άνθρωπος μέσα του.
Και ο Πόντος βρίσκεται μέσα μας.
Βρίσκεται στις ιστορίες των παππούδων μας, στις φωτογραφίες που κρατήσαμε, στα κειμήλια που διασώθηκαν, στα τραγούδια που τραγουδήθηκαν ξανά και ξανά, στις συγκεντρώσεις των ανθρώπων, στους συλλόγους, στις οικογένειες.
Βρίσκεται σε κάθε παιδί που μαθαίνει σήμερα αυτά που κάποιοι φοβήθηκαν πως θα χαθούν.
Γι' αυτό έχουμε χρέος να θυμόμαστε.
Όχι από μίσος.
Αλλά από σεβασμό.
Να θυμόμαστε τους ανθρώπους που έζησαν, αγωνίστηκαν, ξεριζώθηκαν και έφεραν μαζί τους έναν ολόκληρο πολιτισμό.
Να κρατάμε ζωντανή την ιστορία μας χωρίς υπερβολές και χωρίς να ξεχνάμε την ανθρώπινη αξία της.
Γιατί ένας λαός που θυμάται τις ρίζες του μπορεί να κοιτάζει το μέλλον με περισσότερη δύναμη.
Ο Πόντος μπορεί να βρίσκεται μακριά.
Οι ρίζες όμως δεν είναι μακριά.
Είναι εδώ.
Στα σπίτια μας.
Στις οικογένειές μας.
Στα παιδιά μας.
Στη μουσική μας.
Στη γλώσσα μας.
Στη μνήμη μας.
Και όσο υπάρχει ένας άνθρωπος που θα πει μια ποντιακή λέξη, θα τραγουδήσει ένα ποντιακό τραγούδι, θα χορέψει έναν ποντιακό χορό και θα διηγηθεί στα παιδιά του την ιστορία των προγόνων του, ο Πόντος θα συνεχίσει να ζει.
Γιατί μπορεί να χάθηκε ένας τόπος από τα μάτια μας.
Δεν χάθηκε όμως από την καρδιά μας.
Ο Πόντος ζει.
Ζει στις ρίζες μας.
Ζει στη μνήμη μας.
Ζει στην περηφάνια μας.
Ο Πόντος — η ψυχή μας — ζει.
Χαραλαμπίδης Χρήστος