 |
| Ένα κουνούπι; Όχι, ευχαριστώ. Έχουμε ήδη αρκετά. |
Η αγάπη για τον τόπο δεν μετριέται με την άνεση. Έχει ζέστη, έχει κουνούπια, έχει γκρίνια, αλλά έχει και ρίζες.
Κι όσο κι αν διαμαρτυρόμαστε, στο τέλος εκεί γυρίζουμε. Γιατί το χωριό μας δεν είναι προορισμός διακοπών· είναι επιστροφή.
Βέβαια, η επιστροφή στην Αναγέννηση έχει και τις… ιδιαίτερες στιγμές της. Ειδικά όταν πέσει το βράδυ και αρχίσει η μεγάλη καλοκαιρινή συνάντηση.
Δεν χρειάζεται να καλέσεις κανέναν. Τα κουνούπια έρχονται μόνα τους!
Κάθεσαι στην αυλή για να απολαύσεις λίγη δροσιά και πριν προλάβεις να πεις τι ωραία βραδιά, έχεις ήδη δεχτεί τις πρώτες επισκέψεις. Και δεν είναι από τους ανθρώπους του χωριού…
Είναι από τους μόνιμους καλοκαιρινούς κατοίκους!
Το παιδί γκρινιάζει, ο μεγάλος ξύνει το πόδι του, κάποιος ψάχνει αντικουνουπικό και κάποιος άλλος αναρωτιέται:
Πάλι Αναγέννηση θα πάμε;
Και κάπου εκεί αρχίζει το γέλιο.
Γιατί στο χωριό μας ακόμα και η γκρίνια γίνεται ανάμνηση. Μπορεί να μας τρώνε τα κουνούπια, να μας ταλαιπωρεί η ζέστη και να λέμε κάθε τόσο άντε, να φύγουμε…
Αλλά όταν έρθει η ώρα να φύγουμε, κάτι μέσα μας λέει:
Πότε θα ξαναγυρίσουμε;
Γιατί αυτό είναι το χωριό.
Δεν είναι μόνο οι δρόμοι και τα σπίτια. Είναι οι άνθρωποι, οι φωνές, οι αυλές, τα καλοκαιρινά βράδια, οι παλιές ιστορίες, οι μικρές γκρίνιες και τα μεγάλα χαμόγελα.
Και ναι…
Έχει και κουνούπια. Πολλά κουνούπια!
Αλλά έχει και κάτι που δεν τσιμπάει και δεν φεύγει ποτέ:
τις ρίζες μας Τσιτσιλή.