«Άμαν η αγάπην επέρεν λάθος ωτίαν…»

Άμον έρθεν τ’ Αγίου Βαλεντίνου, άλλοι εσκέφταν καρδίας, άλλοι σοκολάτας κι άλλοι ακόμα ερώταν ντα ημέραν έν. Ο Κώστικας ερώτα, η Σουμέλα απαντά κι η ωτία πάλ’ αλλάζ’ θέσην. Γιατί άμαν η αγάπην έν μπερδεμέν’, ούτε ημερολόγιον βοηθά, ούτε ρούζ, ούτε Άγιος.

Σον τόπον ατόν, πρώτα γελάμε,μετά ερωτάμε, και στο τέλος λέμε: «Έλα μωρέ… ας έν καλά η υγεία!» Άλλοι μετρούν τ’ ημέρας,άλλοι τα δώρα, κι άλλοι μετρούν ποια ωτίαν ακούει. Ο Κώστικας ερώτα σοβαρά, η Σουμέλα απαντά αστεία κι η κουβέντα πάει κι έρται, άμον μπάλα σο καφενέν. Γιατί άμαν η αγάπην εν μπερδεμέν’, ούτε ρούζ χρειάζ’ται, ούτε λόγια γλυκά. Έναν γέλιον φτάει, μια κουβέντα στραβή κι μια λάθος απάντησην. Κι άμα ρωτάς πολλά, σ’ άλλην ωτίαν θα σ’ απαντήνε. Έτσ’ έν η ζωήν: άλλο λέεις, άλλο ακούνε, κι όμως… πάλι μαζί μένετε.

Κώστικας «Ντα φτάς τ’ Αγίου Βαλεντίνου, μωρέ;» Σουμέλα «Πότεν ρούζ;» Κώστικας«Πεφ’ η άλλη ωτία… όι ατή!» Σον τόπον ατόν, ούτε Άγιοι ξεχωρίζνε, ούτε ημερολόγια στέκνε. Ο Κώστικας ερώτα, η Σουμέλα απαντά, κι η κουβέντα πάει σ’ άλλην ωτίαν. Γιατί άμαν η αγάπην έν μπερδεμέν’, ούτε ρούζ σώζ’, ούτε καρδούλες, ούτε γιορτές ξενόφερτες. Εμάς τ’ αγάπην έν αλλιώς:με γέλιον, με φωνήν,με καφενέν κι άμαν λάχει… με λάθος ωτίαν!