Στην Αναγέννηση, ακόμη και οι βιτρίνες έχουν ψυχή! Κάθε τιμή που βλέπεις δεν είναι απλώς αριθμός είναι μια μικρή ιστορία, μια ευκαιρία για γέλιο και μια ποντιακή πειραχτήρα. «Πουκάμισον 3 ευρώ, παντάλον 6, παλτόν 8, πανόφορ 5»… ακούγεται σαν να μας μιλάει ο ίδιος ο Κώστικας ή η Σουμέλα, να σχολιάζουν με ύφος καφενείου, γελώντας με τα περαστικά και τα μικρά μας καθημερινά προβλήματα.
Κι αν προσέξεις καλά, θα δεις και τον παππού να κουνάει το κεφάλι: «Άμαν εν φεύγει, ωρέ… ας καθίσουμε εμείς!» γιατί στην Αναγέννηση, ακόμη και μια απλή βιτρίνα μπορεί να γίνει αφορμή για φασαρία, κουτσομπολιό και γέλιο, όπως παλιά. Εδώ μαθαίνεις ότι το αστείο δεν κρύβεται στα μεγάλα πράγματα αλλά στις μικρές λεπτομέρειες: ένα πουκάμισο, ένας πανόφο, ένας περαστικός που γελάει… όλα μαζί φτιάχνουν την ποντιακή μας ψυχή, τη ζωντάνια και την παράδοση. Κι όταν φεύγεις από τη βιτρίνα, φεύγεις με γελαστά μάτια και καρδιά γεμάτη Αναγέννηση!
Ωρέ, τι βλέπετε όλοι;» μονολογεί η βιτρίνα, σα να κοιτάζει τους περαστικούς με ποντιακό ύφος. «Πουκάμισον 3 ευρώ; Παντάλον 6; Παλτόν 8; Πανόφορ 5; Ωρέ, εν τσι γελάτε; Επαλαλωσα, λέω!» Και γύρω της όλοι κάνουν φασαρία: ο Κώστικας σχολιάζει με ύφος σοβαρού επιχειρηματία, η Σουμέλα γελάει και φωνάζει: «Άμαν, ωρέ, ας πάρει κανένας και καμία το πουκάμισο και να φύγει!» Ο παππούς από την άκρη του καφενέ κουνάει το κεφάλι: «Γιοχ, ωρέ… πάντα τα ίδια, πάντα πειράγματα!» Η βιτρίνα συνεχίζει: «Καθαριστήριον; Να σεζω σο κατσις ατουν; Άμαν, εν σας λέω, τα πράματα εν σα να γυρίζουν γύρω μου. Όλοι περνάνε, όλοι σχολιάζουν, κι εγώ μένω εδώ, σαν αμετάκιπτο βουδ, να βλέπω τα πάντα!»
Και μέσα από το χαμό, το γέλιο και τα πειράγματα, όλοι καταλαβαίνουν κάτι σημαντικό: Στην Αναγέννηση, ακόμη και μια βιτρίνα μπορεί να γίνει ήρωας, με ψυχή ποντιακή, χιούμορ και καρδιά γεμάτη ζωή. Κι αν προσέξεις καλά, θα δεις ότι κάθε τι μικρό, αστείο ή παράξενο, είναι κομμάτι της παράδοσής μας, που μας κρατάει ενωμένους και γελαστούς. «Άμαν δεν το καταλαβαίνετε, ωρέ… η Αναγέννηση εν εδώ, στα χαμόγελα και στα πειράγματα!» «Ωρέ, ποιος μου πάει το μάτι;» φωνάζει η βιτρίνα σα να ‘ναι χωριανή σοβαρή. «Πουκάμισον 3, παντάλον 6… ωρέ, και το παλτόν; 8; Πάντοφλα 5; Άμαν, εν γελάτε; Σα να ‘ναι πανηγύρι!» Ο Κώστικας κοίταξε από το απέναντι πεζοδρόμιο: «Άμαν, ωρέ, το βρήκαμε το φτηνό!»
Η Σουμέλα γελάει και φωνάζει: «Άσ’ το ωρέ, να πάει ο κόσμος να δει και το Καρς και το Βαρτάν!» Και το γέλιο συνεχίζεται: η βιτρίνα σα να λέει «Καθαριστήριον; Άμαν, ντε φτάν’ τα!»Οι περαστικοί σταματούν, κοιτάζουν, και φωνάζουν με ποντιακή καρδιά: «Ωρέ, ωραία τιμές, και τα σκουπιδάκια δω δωρεάν!» Κι έτσι, κάθε που περνάς από τη γωνιά, η βιτρίνα δεν είναι μόνο γυαλί και ρούχα… Είναι χαμόγελο, σαρκασμός και ποντιακή φωνή που λέει: «Εν εδώ η ζωή, ωρέ, στα αστεία, στα χαμόγελα και στα Ευράδες!»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.