«Ο Πόντος ζει… και είναι παντού!»

 

 Στη γωνιά ενός δρόμου του χωριού, η γιαγιά σκαρφαλωμένη σε μια σκάλα κάνει την καθημερινή της «αποστολή». Με το αριστερό χέρι κρατά γερά τη σκάλα και με το δεξί, προσεκτικά, γράφει με μπογιά πάνω στο τσιμέντο μια φράση που θα μείνει στην ιστορία: «Ο Πόντος ζει και είναι παντού!» Η γειτονιά σταματά να αναπνέει. Κάθε παιδί που περνά, κάθε γάτα που χοροπηδά, ακόμα και οι περαστικοί κοιτάζουν με σεβασμό και μια δόση θαυμασμού, γιατί αυτή η γιαγιά δεν αστειεύεται με την ιστορία και την παράδοση.

Η μπογιά στάζει λίγο πάνω στο τσιμέντο, σχηματίζοντας μικρές πιτσιλιές, σαν να χορεύουν οι λέξεις στον ρυθμό της καρδιάς της. Κάποιοι περνούν και λένε γελώντας: «Μπράβο γιαγιά, ο Πόντος δεν πεθαίνει ποτέ!» «Προσοχή, λέει αλήθεια!» Από την απέναντι πλευρά, ένας γείτονας σχολιάζει σατιρικά: «Και μετά λένε ότι τα παιδιά δεν μαθαίνουν ιστορία… να που την μαθαίνουν από τη γιαγιά και τη σκάλα της!»

Κι ενώ η γιαγιά συνεχίζει να γράφει, ένα μικρό περιστέρι προσγειώνεται πάνω στη σκάλα, σα να λέει: «Σωστά, Πόντος παντού!» Οι σκιές των λέξεων στον ήλιο κάνουν το μήνυμα να φαίνεται ακόμα πιο ζωντανό και παντού  σαν η παράδοση να περπατάει μόνη της στο χωριό. Στο τέλος, όποιος περάσει βλέπει καθαρά ότι ο Πόντος δεν είναι απλώς ιστορία. Είναι ζωντανός, βρίσκεται παντού, και η γιαγιά με τη σκάλα και τη μπογιά του δίνει ζωή και χιούμορ με κάθε γράμμα που ζωγραφίζει στο τσιμέντο.