«Ο καθρέπτης φταίει»**

Στέκεται μπροστά στον καθρέπτη. Τον κοιτάει από πάνω μέχρι κάτω. Κάνει ένα βήμα πίσω. Ξανακοιτάει.  «Αυτός ο καθρέπτης μ’ μεγαλώνει τον ποπό…» λέει με παράπονο. Η άλλη, με βλέμμα κουρασμένο από χρόνια εμπειρίας ζωής, ούτε που σηκώνει το κεφάλι:  «Χάσ’ ατονα…» Σιωπή μισού δευτερολέπτου. Ο καθρέπτης παραμένει ακίνητος. Ο ποπός επίσης.  «Μην λες τίποτας, Χρήστο…» πετάει τρίτη φωνή από δίπλα, σαν διαιτητής που ξέρει ότι το ματς πάει για καβγά.

Και τότε έρχεται το τελειωτικό, με ύφος αυστηρό αλλά δίκαιο: «Πίσον! Τι παπία!» Η πάπια περνάει από πίσω, κοιτάει τον καθρέπτη, κουνάει το κεφάλι σαν να λέει: «Εμένα γιατί δε με μεγάλωσε;» Κι εκεί καταλαβαίνεις: δεν φταίει ο καθρέπτης. Δεν φταίει ο ποπός. Φταίει που όλοι κοιτάνε μπροστά και κανείς δεν προσέχει τι γίνεται πίσω.

Στο τέλος, ο καθρέπτης μένει στη θέση του, ο ποπός επίσης, η πάπια συνεχίζει τη βόλτα της και ο Χρήστος… δεν είπε τίποτα. Σοφή επιλογή. Γιατί υπάρχουν στιγμές στη ζωή που άμα μιλήσεις, χάνεις. Κι άμα σωπάσεις…γλιτώνεις.