Όταν η Υπομονή Ετελείωσεν

Απ’ το πρωί η γιαγιά εκουήζεν…Όι φωνή, κουΐζ κανονικό, να τρίζει το ταβάνι. Μη τρέχετε μέσα σο σπιτ’!Μη βαράτε τα κατσαρόλια! Θα μ’ ρίχτεν το καζάν’ απάν’ σο κεφάλ’!

Τα παιδία;Ούτ’ άκουγαν, ούτ’ εβλέπαν. Σαν κατσίκια σ’ σο μπαξέ, πάνω–κάτω, δεξιά–ζερβά.

Η γιαγιά εμέτραν, εμέτραν…ως τα δέκα, ως τα είκοσι…κι εκεί… ετελείωσεν η υπομονή. Ανοίει την πόρταν μ’ φόραν,πιάνει το τσεκούρ’ μ’ σο δεξί χέρ’, κι εβγαίν’ σ’ σο κατώφλ’.  Ν’ αγάωωω πέ’ πήνε σας, αχαΐρευτα!  Άλλο δεν κι εν! Επουγαλεύτα με τε’ σάς!  Μοναχάν να πιάνο σας, να δείτεν ντο θα γέντ’!

Τα παιδία;Ένα σ’ σο κοτέτσ’,άλλο κάτω απ’ το τραπέζ’,το τρίτον έταξεν σ’ σον Θεόν πως εν θα ξαναμιλήσει ποτές!

Κι η γιαγιά από πίσω, να κουΐζ ακόμα: Στάσου! Όι για να σας κόψω! Ξύλα θέλω να κόψω… αλλά εσείς μ’ εβγάλατεν απ’ τ’ όρια μ’! Κι από κείνην την ημέραν,όταν η γιαγιά έλεγε απλά: «Παιδία…» όλον το χωριό εσιώπαν. Γιατί ήξερεν:αν ξαναρχίσει να κουΐζ, θα πέσ’ σιωπήν… γενικήν!