 |
| Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. |
Η γενοκτονία εξελίχθηκε σε δύο κύριες φάσεις, με τη δεύτερη να κορυφώνεται μετά το 1919 υπό το καθεστώς του Μουσταφά Κεμάλ:Τάγματα Εργασίας (Αμελέ Ταμπουρού):
Όλοι οι άνδρες από 18 έως 45 ετών επιστρατεύονταν αναγκαστικά σε αυτά τα τάγματα. Δούλευαν σε λατομεία και ορυχεία υπό άθλιες συνθήκες, με αποτέλεσμα τον μαζικό θάνατο από πείνα, εξάντληση και ψύχος.
Λευκός Θάνατος (Εκτοπισμοί): Γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι εξαναγκάζονταν σε εξαντλητικές πορείες θανάτου προς το εσωτερικό της Ανατολίας. Όσοι δεν πέθαιναν από τις κακουχίες, σφαγιάζονταν στον δρόμο από άτακτες τουρκικές συμμορίες (τσέτες).
Η Φάση του Κεμαλισμού (1919–1923): Με την απόβαση του Κεμάλ στη Σαμψούντα στις 19 Μαΐου 1919, οι διωγμοί εντάθηκαν με συστηματικές σφαγές, πυρπολήσεις χωριών και ομαδικές εκτελέσεις (όπως τα Διαβόητα Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας στην Αμάσεια).
Ποντιακό Αντάρτικο: Στα βουνά του Πόντου οργανώθηκαν ένοπλες ομάδες αυτοάμυνας από Πόντιους φυγάδες, οι οποίοι προσπάθησαν να προστατεύσουν τον άμαχο πληθυσμό από τις σφαγές.
Το Τέλος και ο Απολογισμός 353.000 Νεκροί: Αυτός είναι ο εκτιμώμενος αριθμός των Ελλήνων του Πόντου που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των διωγμών.
Ξεριζωμός (1923): Με τη Συνθήκη της Λωζάνης και την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών, όσοι Πόντιοι επέζησαν πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς προς την Ελλάδα και τη Σοβιετική Ένωση.
Τέλος 3.000 Χρόνων Ιστορίας: Η ιστορική παρουσία του ελληνισμού στον Πόντο, που κρατούσε από την αρχαιότητα, τερματίστηκε βίαια και οριστικά.