«Καλοκαίρ’ Σο Γραφείον»

Καλοκαίρ’ έν’. Οι άλλ’ σο'θάλασσαν… κι ατός σ' γραφείον. Απλώσεν στρώμαν θαλλάσης καταμεσίς σ' πάτωμαν. Έστησεν ομπρέλαν δίπλα σο γραφείον. Γυαλία ηλίου, αντηλιακόν σο πρόσωπον, φραπέ σο χέριν.

Μη θορυβείτε! Σ' παραλίαν είμαι! Το κλιματιστικόν φυσά κι ατός κλεί’ τα μάτια:  Αχ… τι ωραία κύμαν! Σο υπολογιστήν έβαλεν ήχον θαλλάσης. Σο εκτυπωτήν κρέμασεν πετσέταν. Σ'καρέκλαν έριξεν μαγιό.

Απ’ το παράθυρον φαίν’ το τρακτέρ που σπερ' ’ ρύζια, κι ατός ψιθυρίζει:Εκόπεν το κύμαν πάλ’… Μπαίν’ ο προϊστάμενος:Ντε φτάς αδά ; Κι ατός, δίχως να σηκωθεί:

Άδεια κι εδές κεσμέν … ντο να φτάω , έγγαν την θάλασσαν σ' γραφείον! Καλοκαίρ’ έν’. Άμα δεν πας σ' θάλασσαν… πίσων την θάλασσαν να ’ρται σ' εσέν!