Θυμός, μαξιλάρια και ο σκύλος του κήπου

Γέλιο μέσα από τις παλιές κουβέντες.

Η κυρία κοιτάζει έξω από το παράθυρο, τα μάτια της καυτά σαν φούρνος. «Τι εν αυτός;» λέει, γκρινιάζοντας. Ο άντρας της, με το δεξί χέρι γεμάτο το μαξιλάρι ύπνου, κοιτάει τον σκύλο στον κήπο και λέει:  «Να κοιμούνται, με τεσέν; Εσύ πιον λίγον…»

Ο σκύλος γαβγίζει, σα να καταλαβαίνει ότι δεν πρόκειται για κανονική μέρα. Η κυρία, πιο θυμωμένη από ποτέ, πετάει:  «Γαραλαίζ ας εκείνε!»  Ο άντρας σηκώνει τα φρύδια του και λέει με ύφος σοβαρό: «Μαξιλάρι εν, κυρία μου… δεν εν όπλο!» Και η κυρία δεν συγκρατιέται:

«Ότι, θέλεις εσύ! Μα ο σκύλος εν πιο έξυπνος από εσέ σήμερα!» Ο σκύλος, σα να παίρνει μέρος στη συζήτηση, γυρνάει γύρω από το μαξιλάρι και γαβγίζει ξανά. Ο άντρας, κουρασμένος αλλά ποντιακά ήρεμος, γυρνάει και λέει: «Εν καλά, εν αηδίες… ας κοιμηθούν όλοι!» Κι εκείνη τη στιγμή, η κυρία σηκώνει το χέρι της, σα να θέλει να πετάξει το μαξιλάρι, αλλά σταματάει:  «Μερ εν αηδίες, μα γελάω…»

Και το γέλιο ξεσπάει, όχι μόνο στον κήπο, αλλά και μέσα στο σπίτι. Ο άντρας με το μαξιλάρι, η θυμωμένη κυρία και ο σκύλος έχουν γίνει μια πραγματική ποντιακή σκηνή γεμάτη γέλιο και αηδίες. «Να κοιμούνται, με τεσεν;» επαναλαμβάνει ο άντρας, σα να λέει «Πάντα έτσι εν η ζωή!»  «Γαραλαιζ ας εκεινε!» φωνάζει η κυρία, σα να δίνει την τελική λέξη… και όλοι γελάνε.Και η ποντιακή σοφία;  Μερ είσαι πιον λίγον… μα το γέλιο εν μεγάλο!