«Μικρός αλλά Τσουτσουλιώτης!»

:

Το Μόρο: Περηφάνια Τσουτσουλιώτικη Στο κρεβάτι του, μικρό Μόρο, παιδίν μου, με γροθιά σηκωμένη, βλέπεις την καρδιά να χτυπά δυνατά. Δεξιά και αριστερά, οι μεγάλες σημαίες της Ελλάδας κυματίζουν. Και εκεί, με μάτια φωτεινά, φωνάζει: Είμαι περήφανος που γεννήθηκα Τσουτσουλιώτης!!!

Δεν είναι απλώς παιδική κραυγή. Είναι φωνή ριζωμένη. Είναι μνήμη, καρδιά και περηφάνια μαζί. Το Μόρο δεν ξέρει από γεωγραφία, ούτε από χάρτες. Ξέρει από πατρίδα. Από ιστορία που κουβαλάει μέσα του πριν καν μιλήσει σωστά.

Η Ρίζα του Μόρου Κάθε παιδί μεγαλώνει και μαθαίνει για τον τόπο του. Το Μόρο όμως δεν χρειάζεται μαθήματα. Η καρδιά του ξέρει. Η γροθιά του σηκωμένη είναι υπόσχεση: Θα θυμάμαι το χωριό μου, θα αγαπώ τη γη μου, θα είμαι Τσουτσουλιώτης! Και οι παλιοί γελάνε. Οι γονείς συγκινούνται. Ο τόπος ζωντανεύει μέσα από μια παιδική φωνή. Περηφάνια που δεν Μετριέται σε Ηλικία

Το Μόρο μας διδάσκει κάτι απλό: Η περηφάνια για τις ρίζες δεν κοιτά ηλικία. Δεν κοιτά μέγεθος. Δεν κοιτάει χρόνο. Ένα μικρό παιδί μπορεί να κρατάει ψηλά τη σημαία του χωριού και της πατρίδας του, πιο ψηλά από κάθε γέρο ή στρατηγό.

Το Μόρο και η Καρδιά του Χωριού Όσο υπάρχει Μόρο να φωνάζει «Τσουτσουλιώτης!», το χωριό δεν θα ξεχαστεί. Η μνήμη δεν θα σβήσει. Η ρίζα θα μεγαλώνει, δυνατή, μέσα σε μικρά χεράκια, σε παιδικά μάτια, σε παιδικά γέλια.

Το Μόρο μας θυμίζει:  Η ταυτότητα και η περηφάνια ξεκινούν από την καρδιά.