Ο Κωστίκας και η Σουμελά διαβάζνε… μνημόνιο

Ο Κωστίκας και η Σουμελά είν’ απλωμένοι απάν σο κρεβάτ’. Η Σουμελά μ’ το μαξιλάρι καλοστρωμένο, ο Κωστίκας μ’ το βλέμμα σο άπειρον και σο χέριν ατ’ ένα λαμπόν, άλλοτε διαβάζει, άλλοτε σκέφτεται… κι άλλοτε μπερδεύεται.

Κωστίκας: Γαρή δεβάζω το τρίτο μνημόνιο… πολλά σκληρόν εν, Σουμελά. Λέει περικοπές, λέει μέτρα, λέει θυσίες… εμέν μ’ επήρεν η μέση μ’, η καρδία μ’, και το κεφάλ’ μ’ όλια μάζ’. Η Σουμελά σο κοιτά άμον να λέει «πάλιν τα ίδια είπες», χωρίς να σηκώνει τη φωνή, μόνο μ’ εκείνο το πονηρόν το βλέμμα.

Σουμελά: Ντο να εφτάγατον; Κι αν πολλά σκληρόν εν; Το λιλίς τέρεν ντο εν… άμον βαμβάκ! Ο Κωστίκας παγώνει. Όχι από το μνημόνιο.Από την απάντηση.

Κωστίκας: Εεε… άλλο πράμαν το χαρτίν, άλλο η πραγματία. Σο χαρτίν όλια φαίνετ’ μαλακά άμα έρται η ώρα, σφίγγει το πράμαν! Η Σουμελά γελά σιγανά, εκείνο το γέλιο το ποντιακό που σκοτώνει χωρίς φωνές.

Σουμελά:  Άμον λέει κι ο κόσμον: άλλο ντο γράφ’ και άλλο ντο αντέχει. Το μνημόνιο εν για διάβασμαν, η ζωή εν για υπομονήν. Ο Κωστίκας ξανακοιτά το λαμπόν. Κάνει πως διαβάζει, αλλά δεν διαβάζει. Σκέφτεται.

Κωστίκας:Δηλαδή λες…να μη φοούμαι το σκληρόν;

Σουμελά: Άμον βαμβάκ, είπα. Άμαν το ξέρς πώς να το πιάς. 

Και κάπως έτσι, το τρίτο μνημόνιο έκλεισεν,το λαμπόν εχαμήλωσεν, και ο Κωστίκας κατάλαβεν πως άλλο η πολιτική κι άλλο η σοφία της Σουμελάς. Σο τέλος-τέλος, το μνημόνιο εν χαρτίν. Η Σουμελά εν εμπειρία. Και ο Κωστίκας… ακόμα μαθαίνει.