Τα πρόβατα που φοβούνται… αλλιώς

Σε μια φωτογραφία βλέπεις μόνο πρόβατα. Καμία δραματική σκηνή. Καμία λύκαινα. Μόνο δυο πρόβατα που συζητούν σοβαρά, λες και κάνουν συνέλευση χωριού. Το ένα, με βλέμμα αγχωμένο, λέει:  «Εγώ φωγούμαι τα λυκούδα… εσύν;» Και το άλλο, ψύχραιμο, με ύφος έμπειρου Πόντιου που έχει ζήσει πολλά Πάσχα, απαντά: «Το Πάσχαν…!!» Εκεί τελειώνει η κουβέντα. Γιατί η αλήθεια πονάει περισσότερο από το λύκο.

Ο λύκος μπορεί να έρθει, μπορεί και όχι. Το Πάσχα όμως… έρχεται κάθε χρόνο. Με πρόγραμμα. Με λίστα. Με κρατήσεις. Το πρώτο πρόβατο ιδρώνει:  «Δηλαδή… τα λυκούδε εν τυχαία. Το Πάσχα εν οργανωμένον;»  «Οργανωμένον, με κάρβουνα και ρίγανην!» απαντά το δεύτερο. Και ξαφνικά όλο το κοπάδι αρχίζει να κάνει υπολογισμούς: «Πότε πέφτει φέτος;» «Είδα κάτι κάρβουνα σην αποθήκην…» «Μας κοιτάνε τελευταία πολλά γλυκά…»

Κι ένας γέρος κριάρης στο βάθος λέει:  «Τα λυκούδα τρώγ’ έναν. Το Πάσχα… κοινωνικόν γεγονός εν!» Αυτή εν η ποντιακή ειρωνεία της ζωής. Φοβούμαστε τα άγρια… αλλά το οργανωμένο μας τελειώνει. Και το καλύτερο; Την ώρα που τα πρόβατα συζητούν για λύκους και Πάσχα, περνάει ο τσοπάνος και λέει:  «Ησυχία! Θα μεγαλώσετε κι άλλο!» Και τα πρόβατα κοιτάζονται μεταξύ τους:  «Εμείς μεγαλώνουμεν… ή η σχάρα;»