Όταν οι πόντοι συναντούν το χιούμορ

Στην πλατεία, ή μάλλον στην άκρη του δρόμου, όλα ξεκινούν με ένα ΙΧ και μια κλήση: 250 ευρώ και 5 πόντοι, λέει ο τροχονόμος. Ο Πόντιος, κοιτάει, ξύνει το κεφάλι και ρωτάει με σοβαρό ύφος:  με τατα τα πόντους ντο να φτάω ατώρα; Ο Αστυνομικός δίπλα, ψιθυριστά:  όταν θα φτλάντς 20, θα παίρτς έναν παπίν…  Κι εκεί αρχίζει η γιορτή των ατάκων. Οι περαστικοί κοιτάζουν, οι γιαγιάδες στο καφενείο γελάνε και ο Γιωρίκας λέει:  «Μα καλά, 250 ευρώ και πέντε πόντοι… και τι θα γίνει μετά;»

Η Μαρίκα απαντάει:«Όταν φτάσουν οι πόντοι, παίρνουμε και το παπίν μαζί!» Ο Χάμπος, πάντα ο σοβαρός, σχολιάζει:«Και τι θα το κάνουμε το παπίν; Θα το μετρήσουμε κι αυτό στους πόντους;» Κι όλοι ξεσπάνε στα γέλια, γιατί καταλαβαίνουν: στην Αναγέννηση οι πόντοι δεν είναι απλά αριθμοί… είναι προκλήσεις για γέλιο.

Και η θεγαυέραν συμπληρώνει:  «Νέτσιν των μυαλόν… κι κοφτ! Κι αν δεν γελάσετε, φταίει το ΙΧ, όχι εμείς!» Στο τέλος της ημέρας, οι πόντοι έχουν περάσει, τα πρόστιμα έχουν ξεχαστεί και το μόνο που μένει είναι: οι ατάκες που θα θυμάσαι τα γέλια που δεν ξεχνιούνται και ο πόντιος που ρωτάει πάντα: «Ντο δουλειάν εφτάς;»  παροιμία της μέρας: όπου δεν φτάνουν οι πόντοι, φτάνει το γέλιο… κι αν δεν φτάνει, φέρνουμε και τον παπίν!