«Η αποστολή άρχισε… κάπου στους ζουκ»

Η εντολή ήρθε ξεκάθαρη. Όχι γραπτώς. Στόμα με στόμα. Όπως όλες οι σοβαρές εντολές στο χωριό. «Πρέπει να πάτε Αναγέννηση.» Κανείς δεν ρώτησε γιατί. Γιατί άμα ρωτήσεις, χάνεις χρόνο. Και τότε ήρθε το τελειωτικό: «Ο χρόνος σας αρχίζει από τους ζουκ.» Πάγωμα. Ποιοι είναι οι ζουκ; Άνθρωποι;Σημάδι;Στροφή;Καφενείο;Οικογένεια;Ή απλώς… ώρα χωριού; Άλλος λέει: «Οι ζουκ είναι εκεί που στρίβεις μετά το παλιό χωράφι.» Άλλος:«Όχι, οι ζουκ είναι πριν.Άμα φτάσεις μετά, άργησες.» Τρίτος, πιο σοβαρός: «Οι ζουκ δεν είναι τόπος. Είναι στιγμή.»

Και ξεκινά η αποστολή. Φεύγετε βιαστικά, αλλά όχι πολύ  γιατί άμα πας πολύ γρήγορα, θα σε ρωτήσουν πού πας. Κοιτάτε δεξιά–αριστερά, μήπως δείτε κανέναν ζουκ να σας κάνει νόημα.Τίποτα. Ο χρόνος όμως τρέχει. Όχι με ρολόι. Με βλέμματα. Κάποιος από μακριά λέει: «Ε, εσείς… αργήσατε.»  «Γιατί;» ρωτάτε.  «Γιατί άμα δεν ξέρεις πότε αρχίζει ο χρόνος,σημαίνει ότι ήδη τελείωσε.» Και τότε καταλαβαίνεις: στην Αναγέννηση, ο χρόνος δεν μετριέται σε λεπτά, αλλά σε σωστές στροφές, σωστές κουβέντες και σωστές καθυστερήσεις.

Φτάνετε τελικά. Όχι στην ώρα σας. Στην κατάλληλη ώρα. Και κάποιος χαμογελάει και λέει:«Ε, καλά…από τους ζουκ αρχίσατε. Περάστε.» Συμπέρασμα ζωής χωριού Όταν σου λένε «ο χρόνος σου αρχίζει από τους ζουκ» μην ψάχνεις ρολόι. Ψάξε ποιον να ρωτήσεις.