Το παγκάκι του χωριού Καθισμένος στο παγκάκι, παρατηρεί τα περαστικά στρουφάκια και μουρμουρίζει: «Μου τη δίνει όταν με φωνάζουν Προυσίκ!» Κι όλοι γύρω γελάνε, γιατί ξέρουν: άμα πεις το παρατσούκλι λάθος, ο Σπυτούλης θα σου θυμίσει ποιον λέει αυτό το όνομα… με τρόπο που τρίζει όλο το χωριό. «Σπυτούλη, έλα να βοηθήσουμε με τα πεπόνια!» «Άμαν με φωνάζουν Προυσίκ… εν όλα αργά!» Και σκάει γέλιο. Γιατί εδώ, κάθε παρατσούκλι είναι και μια μικρή ιστορία: Ποιος το έδωσε; Πότε; Και κυρίως… γιατί; Στο καφενείο «Σπυτούλη, πίνεις καφέ;» «Ναι, αλλά άμαν με φωνάζουν Προυσίκ… δεν πιάνω κουτάλι!»
Ο καφετζής γελάει, οι γέροντες γελάνε, και όλοι ξέρουν: ο Σπυτούλης παρεξηγείται με στυλ, αλλά πάντα με χιούμορ. Κι άμα προσπαθήσεις να του αλλάξεις το παρατσούκλι, σε κοιτάζει με ύφος: «Τι εν, παιδί μ’, σο χωριό χωρίς γέλιο; Εσύ εν Προυσίκ;» Και εσύ ξέρεις… το γέλιο είναι εγγυημένο. Ο δρόμος της Αναγέννησης. Περπατώντας στο χωριό, ο Σπυτούλης συναντάει το Χουζούρη, τον Μπρουσίκ και τον Βιδοκωστίκα. Και αρχίζει η παράσταση: «Ποιός εν ο Προυσίκ;» ρωτάει ο Χουζούρης. «Άμαν εν η σειρά μ’ να μιλήσω… θα σας δείξω!» απαντάει ο Σπυτούλης.
Κι όλοι ξεσπάνε στα γέλια. Γιατί στο χωριό, τα παρατσούκλια δεν είναι απλά ονόματα… είναι τίτλοι τιμής, σάτιρα, και ολόκληρη κουλτούρα. Η φιλοσοφία του Σπυτούλη Ο Σπυτούλης μας διδάσκει: Μην παρεξηγείς ποτέ τα παρατσούκλια. Το γέλιο είναι εργαλείο επιβίωσης. Άμα σε φωνάζουν Προυσίκ… σημαίνει ότι είσαι διάσημος στο χωριό.
Και μην ξεχνάς: Άμα γελάσεις, έχεις ήδη νικήσει. Άμα θυμώσεις… σε κοιτάει ο Σπυτούλης και σου λέει: «Τι εν, παιδί μ’; Εν αργήγορας;» Τελικό μάθημα Ο Σπυτούλης και το παρατσούκλι Προυσίκ είναι η ζωντανή απόδειξη ότι στο χωριό μας γελάμε πρώτα, σατιρίζουμε μετά και μαθαίνουμε τελευταίο. Κι έτσι, κάθε μέρα, το «μου τη δίνει όταν με φωνάζουν Προυσίκ» γίνεται εορτή γέλιου, σάτιρας και ποντιακής σοφίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.