«Πού θα με πας, μωράκι μ’, το Σάββατο;» «Αναγέννηση.» Και δεν χρειάζεται άλλη κουβέντα.
Γιατί η Αναγέννηση δεν είναι έξοδος. Είναι επιστροφή. Εκεί που το Σάββατο δεν θέλει πρόγραμμα, μόνο παρέα. Είναι τα τραπέζια που στρώνονται μόνα τους, τα καφενεία που γεμίζουν κουβέντες, και οι δρόμοι που ξέρουν ποιος περνάει χωρίς να ρωτήσουν.
Στην Αναγέννηση, το Σάββατο δεν έχει «τι θα κάνουμε». Έχει «πού θα κάτσουμε». Κι από εκεί και πέρα, όλα γίνονται. Γιατί όπου κι αν πας, αν έχεις ανθρώπους, είσαι ήδη εκεί που πρέπει. Το χωριό δεν θέλει διαφήμιση. Όποιος έζησε έστω και λίγο, το κουβαλάει μέσα του. Εδώ οι δρόμοι έχουν μνήμη. Τα σπίτια ξέρουν ονόματα. Και οι άνθρωποι δεν λένε πολλά τα εννοούν.
Στο χωριό μαθαίνεις από μικρός να χαιρετάς, να σέβεσαι, να περιμένεις τη σειρά σου. Και αν φύγεις, δεν χάνεσαι. Απλώς… αργείς να γυρίσεις. Οι αυλές δεν είναι χώροι. Είναι ιστορίες. Και κάθε καρέκλα έχει καθίσει άνθρωπος που κάτι άφησε πίσω του. Το χωριό δεν τρέχει. Σε περιμένει. Και όταν γυρίσεις, δεν σε ρωτάει πού ήσουν. Σε ρωτάει αν πείνασες. Γιατί εδώ, ό,τι κι αν αλλάξει, ένα πράγμα μένει ίδιο: κανείς δεν είναι ξένος.
