Οι Πόντιοι δεν είναι αστείο. Είναι χαρακτήρας.

Γέλιο από τον Πόντο.

Οι Πόντιοι γελάνε πρώτοι. Όχι γιατί δεν καταλαβαίνουν, αλλά γιατί καταλαβαίνουν πριν απ’ όλους. Το χιούμορ τους δεν είναι επιφανειακό· είναι άμυνα, μνήμη και τρόπος ζωής. Ο Πόντιος μπορεί να αυτοσαρκάζεται, να λέει ανέκδοτα για τον εαυτό του και να τα απολαμβάνει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ξέρει ποιος είναι. Το αντίθετο. Όποιος ξέρει καλά τις ρίζες του, αντέχει και το γέλιο.

Η ιστορία του Πόντου δεν γράφτηκε με εύκολα χρόνια. Ξεριζωμοί, απώλειες, προσφυγιά. Κι όμως, αντί να χαθεί, έγινε τραγούδι, λύρα, χορός και λέξη. Η ποντιακή διάλεκτος δεν είναι απλώς γλώσσα· είναι μνήμη που μιλά. Γι’ αυτό και ο Πόντιος, όταν γελάει, γελάει με ψυχή. Και όταν θυμώνει… δεν φωνάζει πρώτα. Θυμάται.

Μην τα βάζεις με Πόντιο, λοιπόν. Όχι γιατί θα σου κάνει κακό, αλλά γιατί θα σου απαντήσει με ιστορία, με χιούμορ και με τρόπο που δεν ξεχνιέται. Οι Πόντιοι δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Φαίνονται στη στάση τους, στο τραπέζι, στο τραγούδι, στο πείραγμα. Είναι αυτοί που θα γελάσουν στο καφενείο και θα σταθούν σοβαροί όταν χρειαστεί. Γιατί ο Πόντιος δεν ξεχνά. Και όποιος δεν ξεχνά, δεν χάνεται.