Σε κάθε χωριό υπάρχουν δρόμοι με ονόματα επισήμων, ημερομηνίες και μεγάλες λέξεις. Στο δικό μας χωριό όμως, υπάρχουν και δρόμοι με ιστορία αλλιώς γραμμένη. Όχι σε χαρτιά, αλλά σε στόματα, γέλια και παρατσούκλια. Η πινακίδα γράφει καθαρά: Οδός Τσίρλα 22. Για τον ξένο είναι απορία. Για τον ντόπιο είναι χαμόγελο. Για τον παλιό… είναι ολόκληρη ιστορία.
Γιατί η «Τσίρλα» δεν είναι λέξη. Είναι παρατσούκλι. Και το παρατσούκλι, στο χωριό, είναι τίτλος ζωής. Σου δίνεται μία φορά και σε ακολουθεί παντού: στο καφενείο, στο πανηγύρι, στο «πού πας;» και στο «ποιανού είσαι;». Κι έτσι, αντί να λέμε «μένω εκεί, στο στενό πίσω από την πλατεία», λέμε απλά: «Σ' Τσίρλα μένω… ξέρ’ς.» Και όλοι ξέρουν. Η πινακίδα δεν χρειάζεται εξήγηση. Δεν γράφει ιστορία επίσημη, γράφει λαϊκή μνήμη. Αυτή που δεν μπαίνει σε αρχεία, αλλά δεν χάνεται ποτέ. Γιατί στο χωριό μας, οι δρόμοι δεν ονομάζονται μόνο από αποφάσεις, αλλά από ανθρώπους, ιστορίες και πειράγματα. Και αν αύριο αλλάξει η πινακίδα; Η οδός μπορεί. Η «Τσίρλα» όμως…θα μείνει για πάντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.