Τα παιδιά της εποχής, με τις ποδιές και τις τσάντες στο χέρι, ξεκινούσαν το πρωί για το σχολείο, πολλές φορές περπατώντας μεγάλες αποστάσεις μέσα από χωματόδρομους και μονοπάτια. Το κουδούνι σήμαινε την αρχή της ημέρας, αλλά και μια ευκαιρία για να βρεθούν όλοι μαζί, να γελάσουν και να μοιραστούν τις μικρές τους ιστορίες.
Οι αίθουσες λιτές, με ξύλινα θρανία και μαυροπίνακες, κρατούν ακόμη μέσα τους τις φωνές των μαθητών και τις συμβουλές των δασκάλων. Εκεί γράφτηκαν τα πρώτα γράμματα, έγιναν τα πρώτα όνειρα και γεννήθηκαν φιλίες που κράτησαν μια ζωή.
Το διάλειμμα ήταν πάντα η πιο χαρούμενη στιγμή. Παιχνίδια στην αυλή, φωνές, γέλια και σκανταλιές συνέθεταν την καθημερινότητα. Χωρίς πολλά μέσα, αλλά με περίσσια φαντασία, τα παιδιά δημιουργούσαν τον δικό τους κόσμο.
Τα σχολικά ενθύμια εκείνης της εποχής δεν είναι μόνο φωτογραφίες. Είναι αναμνήσεις χαραγμένες στην καρδιά — πρόσωπα αγαπημένα, δάσκαλοι που άφησαν το αποτύπωμά τους, στιγμές που δεν ξεχνιούνται.
Σήμερα, κοιτώντας πίσω, οι εικόνες αυτές αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη αξία. Είναι κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας και της ζωής των ανθρώπων του.
