Κάθεται ο Ροζ Πάνθηρας, ακουμπάει το κεφάλι, κοιτάει το άπειρο και κάνει σχέδια ζωής. Όχι τίποτα τρελό. Κάτι απλό. Κάτι ανθρώπινο. Μια δουλειά να κάθεται τον χειμώνα. Να πίνει τον καφέ του με ησυχία. Να βλέπει έξω βροχή και να λέει «καλά είμαστε». Και μόλις έρθει καλοκαίρι; Άδεια. Σκιές. Ξάπλα. «Θα τα πούμε από Σεπτέμβρη». Όχι ήλιο. Όχι ιδρώτα. Όχι «τρέχα λίγο». Ούτε «έλα μισή ωρίτσα».
Θέλει δουλειά με καρέκλα, με πρόγραμμα που ξεχνιέται, και με μισθό που… θυμάται να έρχεται. Τα σκέφτεται όλα αυτά, χαμογελάει πονηρά και πετάει την ερώτηση που καίει: Ντο ελπίδας έχω; Η απάντηση δεν έρχεται. Γιατί όλοι γύρω κάνουν πως δεν άκουσαν. Άλλοι γελάνε, άλλοι κοιτάνε αλλού, κι ένας λέει χαμηλόφωνα: «άμα τη βρεις, πες μας κι εμάς». Και κάπως έτσι, ο Ροζ Πάνθηρας συνεχίζει να ψάχνει. Όχι δουλειά. Ελπίδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.