Ούτε όμως το ένα έγινε ούτε το άλλο. Γιατί και στην Ελλάδα το ποντιακό στοιχείο έδειξε την ανθεκτικότητά του και δεν αφομοιώθηκε. Αυτό, κατά την προσωπική μου άποψη, οφείλεται στην τραυματική του εμπειρία αλλά και στη στέρεη πολιτιστική του βάση.
Πράγματι, είναι άξιο θαυμασμού αυτό το κομμάτι του Ελληνισμού. Σήμερα, περίπου 94 χρόνια από τότε που ο Ποντιακός Ελληνισμός εξαναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρογονική του εστία και να έρθει στην Ελλάδα, όπου εγκαταστάθηκε σε διάφορες περιοχές της χώρας, η αντοχή και η δημιουργικότητά του παραμένουν εμφανείς.
Από τότε, οι παππούδες και οι πατεράδες μας άρχισαν έναν τιτάνιο αγώνα επιβίωσης. Δεν υπήρχαν κατοικίες, ώστε οι πρόσφυγες να μπορούν να στεγαστούν έστω και προσωρινά. Γι’ αυτό, κύρια μέριμνά τους ήταν να κατασκευάσουν, με όσα πενιχρά μέσα διέθεταν, ένα σπίτι ο καθένας, για να στεγάσουν την οικογένειά τους.
Προοδευτικά, με το πέρασμα του χρόνου, άρχισαν να αναπτύσσονται οι ανθρώπινες δραστηριότητες και ο κόσμος της προσφυγιάς να εξοικειώνεται με τη νέα, για εκείνους, ζωή. Καλλιέργησαν τη γη που τους παραχώρησε η πολιτεία και πολύ γρήγορα ανέδειξαν τη δυναμική τους σε όλους τους τομείς, πρωτεύοντας σε πολλές περιπτώσεις.
Στα γράμματα, στις τέχνες, στη γεωργία, εισήγαγαν νέες μεθόδους, στον επαγγελματικό χώρο και στην επιστήμη. Κύρια ασχολία τους τότε ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία, καθώς κατά τον ερχομό τους στην Ελλάδα κατόρθωσαν να μεταφέρουν, εκτός από άλλα περιουσιακά στοιχεία, και έναν ικανό αριθμό ζώων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.