Τα χωράφια έβγαζαν καρπό, οι αποθήκες γέμιζαν και, θεωρητικά, ο τόπος μπορούσε να θρέψει τον πληθυσμό του χωρίς δυσκολία.
Όμως, στα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του ’40, η πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική.
Την εποχή του αλωνισμού, όταν ο κόπος μιας ολόκληρης χρονιάς γινόταν καρβέλια ψωμιού, ερχόταν μαζί και ο φόβος. Η πολιτική των Βουλγάρων κατακτητών ήταν σκληρή και αδυσώπητη. Με τη βία αφαιρούσαν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής σιτηρών και τη μετέφεραν στα ενδότερα της χώρας τους, αδιαφορώντας πλήρως για τις ανάγκες του τοπικού πληθυσμού.
Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί σοβαρό επισιτιστικό πρόβλημα, κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα. Η πόλη των Σερρών γνώρισε τότε εικόνες πείνας και εξαθλίωσης. Άνθρωποι περίμεναν με τις ώρες για λίγο ψωμί, οικογένειες λιμοκτονούσαν και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έχασαν τη ζωή τους από την πείνα.
Στην ύπαιθρο, στα χωριά, η κατάσταση ήταν διαφορετική όχι εύκολη, αλλά κάπως πιο διαχειρίσιμη. Οι κάτοικοι ήξεραν τα κόλπα της επιβίωσης. Πριν φτάσει ο Βούλγαρος εισπράκτορας για να παραλάβει το ρύζι, συνήθως περισσότερο απ’ ό,τι πραγματικά δικαιούνταν, οι χωρικοί μας έκρυβαν λίγους τενεκέδες μέσα στα άχυρα, σε πρόχειρες κρυψώνες, ελπίζοντας να μην αποκαλυφθούν.
Αυτές οι μικρές ποσότητες ήταν σωτήριες. Έδιναν το απαραίτητο αλεύρι για να ζυμωθεί το ψωμί της οικογένειας, να περάσει ο χειμώνας, να κρατηθούν όρθιοι οι άνθρωποι. Ήταν μια σιωπηλή πράξη αντίστασης, μια μάχη για την ίδια τη ζωή.
Στις πόλεις όμως δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα. Χωρίς χωράφια, χωρίς αποθήκες και χωρίς τρόπο να κρύψουν έστω λίγο σιτάρι, οι κάτοικοι βρέθηκαν στο έλεος της πείνας. Το ψωμί έγινε πολυτέλεια και η καθημερινότητα ένας αγώνας επιβίωσης.
Έτσι, σε έναν τόπο που μπορούσε να θρέψει τους ανθρώπους του, η πείνα θέρισε όχι από έλλειψη καρπού, αλλά από τη βία και την αρπαγή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.