Κάθε οικογένεια είχε το δικό της φούρνο, και η διαδικασία ξεκινούσε από νωρίς το πρωί. Η νοικοκυρά, αφού ζύμωνε τα ψωμιά, χάραζε με τα χέρια της στο κάθε καρβέλι τον σταυρό, σύμβολο πίστης και ευλογίας, και τα τοποθετούσε προσεκτικά στην πινακωτή τη σιδερένια βάση που τα κρατούσε έτοιμα για ψήσιμο.
Ο φούρνος είχε ήδη προθερμανθεί με ξύλα, κλαδιά, άχυρα ή σαλμά, που άναβαν για να φτάσει η θερμοκρασία στο κατάλληλο σημείο. Όταν οι φλόγες είχαν καεί σχεδόν τελείως, η νοικοκυρά προσεκτικά έβγαζε τα ξύλα που ακόμα έσκαγαν, ώστε να μην καπνίζει και χαλάει η γεύση του ψωμιού. Με μια ξύλινη τσουγκράνα, τα μικρά αναμμένα καρβουνάκια μετακινούνταν στην είσοδο του φούρνου, για να κρατήσουν τη ζέστη που θα έψηνε τα ψωμιά ομοιόμορφα.
Η βάση του φούρνου καθαριζόταν με μια βρεγμένη πάνα, ώστε να μην κολλήσει η ζύμη και να ψηθούν σωστά οι καρβέλες. Στη συνέχεια, η πινακωτή με τα ψωμιά μεταφερόταν προσεκτικά και με τη βοήθεια ξύλινου φτυαριού τοποθετούνταν πάνω στις καυτές πέτρες. Η νοικοκυρά έκλεινε το στόμιο του φούρνου με λαμαρίνα, για να συγκρατήσει τη θερμοκρασία και να ψηθούν τα ψωμιά αργά και σταθερά.
Η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού γέμιζε όλο το σπίτι και τα γύρω σπίτια. Κάθε καρβέλι ήταν καρπός της φροντίδας και της υπομονής, και για τους κατοίκους της Αναγέννησης εκείνης της εποχής, το ψωμί δεν ήταν απλώς τροφή, αλλά σύμβολο επιβίωσης, οικογένειας και παράδοσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.