Αγελαδάρηδες και λιβάδια: Η αγέλη της δεκαετίας ’40

Αγελάδες και βουβάλια στην αγέλη του χωριού μας.

Τις αγελάδες και τα βουβάλια τις έστελναν για βοσκή στην αγέλη του χωριού μας. Κάθε πρωί, ο κάθε νοικοκύρης έφερνε τα ζώα του σε ένα ανοιχτό μέρος του χωριού, που όλοι το λέγαμε «Λάκου».

Εκεί τα έπαιρναν οι αγελαδάρηδες άντρες που ήξεραν κάθε βουβάλι και αγελάδα με το όνομά τους και τα οδηγούσαν στην περιοχή Βάλτα, όπου τα λιβάδια ήταν τεράστια και γεμάτα χορτάρι. Τα ζώα έτρωγαν και βοσκούσαν όλη την ημέρα, κι οι αγελαδάρηδες φρόντιζαν να μην απομακρυνθεί κανένα.

Καθώς έπεφτε ο ήλιος, η αγέλη ξεκινούσε το δρόμο της για το χωριό. Κι εκεί, σαν να ήξεραν κάθε σπιθαμή, τα ζώα πήγαιναν μόνα τους στο σπίτι του κάθε νοικοκύρη. Οι αγελαδάρηδες κάθονταν λίγο ακόμα στον Λάκου, συζητώντας για τη μέρα, γελώντας και περιμένοντας την επόμενη μέρα της αγέλης.

Τότε η αμοιβή για κάθε αγελαδάρη ήταν 2 δραχμές, αλλά για τους ανθρώπους του χωριού αυτή η δουλειά ήταν τιμή και υπευθυνότητα, γιατί όλα τα ζώα έπρεπε να φτάσουν σπίτι τους ασφαλή.