Οι πιο επικίνδυνες ήταν η ελονοσία και η φυματίωση, που άφηναν πίσω τους θανάτους και ασθενικούς ανθρώπους. Οι γεροντότεροι θυμούνται ότι κάθε καλοκαίρι οι οικογένειες περίμεναν με αγωνία τον ήλιο να «κάψει» τα κουνούπια και να περιορίσει την ελονοσία.
Η ελονοσία μεταδιδόταν από τα τσιμπήματα μολυσμένων κουνουπιών και τα πρώτα σημάδια ήταν ρίγος, πονοκέφαλος και υψηλός πυρετός. Η γιαγιά έδινε το πικρό κινίνο ή αντιπυρίνη, αλλά πολλές φορές δεν υπήρχαν αρκετά φάρμακα. Θυμούνται οι παλιοί ότι πολλοί αναγκάζονταν να περιμένουν ή να τα προμηθευτούν από μακριά, πληρώνοντας μια μικρή περιουσία στη μαύρη αγορά.
Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ψεκασμοί με D.D.T. εξάλειψαν σχεδόν όλα τα κουνούπια, αλλά η μυρωδιά και η σκόνη από το φάρμακο ήταν έντονη και η εφαρμογή του προκαλούσε φόβο. Οι γεροντότεροι λένε ότι για πρώτη φορά τα καλοκαίρια μπορούσαν να κοιμηθούν ήσυχα, πολλές φορές έξω, κάτω από τον έναστρο ουρανό, χωρίς να ξυπνούν από τα τσιμπήματα.
Το κρυολόγημα, ο κοιλόπονος ή ο πονοκέφαλος θεωρούνταν συχνά αποτέλεσμα «μαγικών αιτιών»: στεναχώρια, καημός της αγάπης, βασκανία ή μάτιασμα. Η θεραπεία ήταν οι βεντούζες, οι εντριβές με πετρέλαιο από γκαζόλαμπα, ακόμη και παραδοσιακά ξεματιάσματα με αλάτι ή λάδι. Οι γεροντότεροι θυμούνται ότι οι γιαγιάδες και οι μανάδες τους ήταν οι καλύτερες γιατροί και ότι οι πιο απλές πρακτικές πολλές φορές είχαν μεγαλύτερη επίδραση από τα φάρμακα που λίγοι μπορούσαν να αγοράσουν.
Οι κάτοικοι της Αναγέννησης συνδύαζαν την παράδοση με τα λίγα ιατρικά μέσα της εποχής, δείχνοντας μεγάλη αντοχή και επινοητικότητα. Κάθε ασθένεια δεν ήταν μόνο φυσικό πρόβλημα, αλλά και μάθημα ζωής: η φροντίδα, η υπομονή και η εμπιστοσύνη στα παλιά έθιμα και τις συμβουλές των γερόντων ήταν το μόνο όπλο απέναντι στη μάστιγα των ασθενειών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.