Η σβάρνα δεκατία '50 Αναγέννηση

Στα παλιά χρόνια, η σβάρνα ήταν ένα απλό ξύλινο σανίδι που το έσερναν τα ζώα πάνω στο οργωμένο χωράφι.

Ο γεωργός ανέβαινε όρθιος στη μέση της σανίδας, για να το βαραίνει περισσότερο και να ισιώνει καλύτερα το χώμα. Το θέαμα ήταν εντυπωσιακό: το ζευγάρι των ζώων τραβούσε αργά και σταθερά, ενώ ο γεωργός κρατούσε την ισορροπία του, μ’ έναν συνδυασμό δύναμης και επιδεξιότητας που έμοιαζε σχεδόν χορός.

Αργότερα, η σβάρνα εξελίχθηκε σε σιδερένιο πλέγμα με καρφιά από κάτω. Πλέον δεν ισοπέδωνε μόνο το χωράφι και σκέπαζε τον σπόρο, αλλά έσπαγε και τους μεγάλους σβώλους, κάνοντας το έδαφος πιο έτοιμο για τη βλάστηση.

Οι παλιοί κάτοικοι, πριν την έλευση του σιδερένιου εργαλείου, χρησιμοποιούσαν απλά κλαδιά δέντρου, χοντρά και ανθεκτικά, για να ισιώνουν τα χωράφια μετά το όργωμα. Η επιτυχία της γεωργικής παραγωγής εξαρτιόταν σχεδόν αποκλειστικά από τις βροχές του Μαρτίου και του Απριλίου. Αν η άνοιξη ήταν ξηρή, οι αγρότες έκαναν λιτανείες στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου, παρακαλώντας για βροχή και καρποφορία.

Και θυμάμαι μικρός, αυτά που μου είπαν οι γέροντες και  η γιαγιά μου: κάθε φορά που η σβάρνα περνούσε πάνω στο χωράφι, έμοιαζε με ένα αόρατο χέρι που άγγιζε τη γη και την προετοίμαζε για τη ζωή. Κι εγώ, αν και παιδί, ένιωθα σεβασμό και δέος για το χώμα που έδινε το ψωμί μας…