Στο χωριό μας οι πρωτοεγκατασταθέντες πρόγονοί μας ανέλαβαν την πρωτοβουλία οι ίδιοι να ρυμοτομήσουν την περιοχή, έχοντας και τους ερασιτέχνες τοπογράφους Τουρατζίδη Θωμά του Χριστοδούλου και Τουρατζιδη Γεώργιο του Δαμιανού, οι οποίοι συνέβαλαν τα μέγιστα..
Εδώ θα πρέπει να διευκρινισθεί ότι όλη η έκταση δεν έγινε διανομή, παρά μόνο ένα μέρος απ' αυτό.
Το υπόλοιπο το διατηρήσανε για βοσκή, γιατί υπήρχε απεριόριστη κτηνοτροφία από μικρά και μεγάλα ζώα, ενώ σήμερα έχει εξαλειφθεί σχεδόν η κτηνοτροφία εκτός από ελάχιστους που τα εκτρέφουν για διάφορες ανάγκες τους.
Η περιοχή "Αλτσακι"600 στρεμμάτων, που διεκδικούσε και η Κοινότητα της Σκοτούσσης,με πρόεδρο τον Χατζηπανταζη, παρέμεινε τελικά στο αγροτεμάχιο της Αναγέννησης, χάρις στις επίμονες προσπάθειες του τότε προέδρου Τουρατζίδη.
Μάλιστα λέγεται ότι Επιτροπή της Σκοτούσσας προσπάθησε να δελεάσει τον πρόεδρο μας προσφέροντας σ' αυτόν διάφορα δώρα, τα οποία προς τιμή του δεν τα δέχθηκε και έτσι παρέμεινε οριστικά η παραπάνω περιοχή στο Αγροτεμάχιο της Αναγέννησης και ασφαλώς το χωριό κέρδισε απ' αυτήν την περίπτωση, γιατί αύξησε την έκταση του με
περισσότερα στρέμματα στην διανομή του.
Πράγματι οι επόμενες γενεές θα πρέπει να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη στον τότε πρόεδρο Τουρατζίδη Γεώργιο, γι' αυτό το κατόρθωμα του.
Ο παραπάνω πέθανε το έτος 1939 και με δαπάνες του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσάνθου, κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Αθηνών στην Ευαγγελίστρια.
Μόλις έγινε η διανομή όπως ανέφερα, ο κάθε οικογενειάρχης άρχισε να αξιοποιεί το οικόπεδο που του παραχωρήθηκε πρώτα έκτισε ένα μικρό σπίτι με πληθία από λάσπη (τσαμούρ) το έτος 1923-1925 και ήταν για αρκετά ανθεκτικά.
Σήμερα το χωριό μας έχει μεγάλα σπίτια - διώροφα και ισόγεια και πολυτέλειας, με γκαζόν πράσινο και με πολλά διάσπαρτα διαφόρων ειδών λουλούδια στις αυλές του, που φανερώνει την καθαριότητα και την νοικοκυροσύνη του κάθε οικογενειάρχη.
Είναι το πιο όμορφο χωριό της περιοχής.
Το Αγρόκτημα τον καιρό εκείνο δεν είχε αρδευτικά έργα και καλλιέργειες ήταν φυσικά περιορισμένες. Καλλιεργούσαν βαμβάκι, σιτάρι, καλαμπόκι, σίκαλη και όλα αυτά με πρωτόγονα μέσα.
Ζέβανε άλογα, βόδια και οργώνανε τα χωράφια τους.
Ο αλωνισμός γινότανε με το λεγόμενο τουκάν,το οποίο τραβούσαν τα ζώα.
Το τουκάν ήταν από ξύλο κατασκευασμένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να έχει την ικανότητα να ψιλοκόπτει το καλάμι του σίτου και να το κάνει άχυρο, με ειδικά κοφτερά πετράδια που ήταν στο κάτω μέρος του τουκάν.
Το λίκνισμα γινότανε με τον αέρα της φύσης και αργότερα κατασκευάσθηκε λικνιστική μηχανή από κάποιον έμπειρο τέχνη μαραγκό ονόματι Χατζηιωαννίδη Δημητρίου.
Η μηχανή αυτή ήταν φτιαγμένη με ειδικά εξαρτήματα που γινόταν όλα με το χέρι.
Το άχυρο έφευγε από την μία και από το κάτω μέρος έβγαινε το καθαρό σιτάρι, κατευθείαν για αποθήκη.
Ο θερισμός στις αρχές γινόταν βέβαια με πρωτόγονα μέσα.
Εμείς οι Πόντιοι φέραμε από την πατρίδα μας την κόσα.
Αργότερα όμως από τους αδελφούς Τουρατζίδη Θωμά του Χριστοδούλου και Τουρατζίδη βασίλειο αγοράσθηκε μια θεριστική μηχανή Ρωσικής προέλευσης, την οποία τραβούσαν τα άλογα και με ένα χειριστή επάνω στην μηχανή γινόταν ο θερισμός και έτσι οι αγρότες απαλλάχθηκαν από κοπιαστική εργασία, γιατί από μόνο του και κατευθείαν η μηχανή έδενε και έριχνε στη σειρά τα δεμάτια.
Γινόταν μόνο χειρωνακτικά το μάζεμα και θερόνιες.
Το έτος 1937 από τους αδελφούς Τουρατζίδη βασίλειο και Θωμά και από τον Απιδόπουλο Νικόλαο - Γούδα Τριαντάφυλλο, αγοράσθηκε ένα άλλο πιο σύγχρονο μηχάνημα αλωνιστικό τύπου κλαίτον, με ένα τρακτέρ Λάντζ οδοντωτό και πράγματι αποδείχθηκε σωτηρία αυτή η αγορά, γιατί ο κόσμος γλίτωσε από τα βάσανα του αλωνισμού.
Θα πρέπει να αναφέρω ότι οι κάτοικοι της Αναγέννησης ειδικότερα αλλά και ευρύτερα των γύρω γειτονικών χωριών, ήταν πολύ φτωχοί και πως να μην ήταν άλλωστε, αφού εκείνα τα χρόνια ήταν οικονομικά αδύνατη η Ελλάδα εξαιτίας των μακροχρόνιων πολέμων και αδυνατούσε σαν πολιτεία να βοηθήσει την κοινωνία της.
Η ανασυγκρότηση της ήρθε σιγά - σιγά με τον καιρό.
Ωστόσο το φαινόμενο δεν ήταν τοπικό αλλά και πανελλαδικό, όλοι φρόντιζαν για την επιβίωση των οικογενειών τους.
Γι' αυτό και οι Αναγεννησιώτες για να απαλύνουν την μιζέρια τους, δεν έχαναν καμία ευκαιρία, έκοβαν χόρτα από τα λιβάδια και τα πουλούσαν στο Στρατό, παίρνοντας κάποιο έστω πενιχρό εισόδημα.
Σήμερα ολόκληρο το αρδευτικό δίκτυο της Αναγέννησης που κατασκευάστηκε το 1951 και έχει αξιολογηθεί αργότερα σε μεγάλο βαθμό, έδωσε το κίνητρο για αύξηση των καλλιεργειών και ρύζι, πέραν από καλαμπόκι, βιομηχανική ντομάτα, ζαχαρότευτλα και άλλα πολλά και όλα αυτά πράγματι έχουν αλλάξει κυριολεκτικά την εικόνα της ζωής προς το καλύτερο, αναβαθμίζοντας την ποιότητα - βιοτικό επίπεδο, αφού αυξάνονταν τα οικονομικά εισόδημα.
Ξεπερνώντας όσο μπορούσαν τα αγροτικά προβλήματα, οι κάτοικοι της Αναγέννησης επιδόθηκαν και σε άλλες δραστηριότητες, ποτέ δεν σταμάτησαν, κτίσαν οικοδομές στην πλατεία του χωριού και στο βόρειο τμήμα, κτίστηκε δίπλα στην παλαιά εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, που ήταν φτιαγμένο το έτος 1912, μια άλλη καινούργια με την συνεισφορά αποκλειστικά των κατοίκων σε σχήμα Βυζαντινής Τέχνης - εύγε σε τέτοιους ανθρώπους.
Η δαπάνη ξεπεράσει τα 20.000.000 δρχ.
Παράπλευρα κτίστηκε και η Κοινότητα το έτος 1955 στο Ν.Α. τμήμα της Πλατείας, σήμερα υπάρχει άλλο κοινοτικό κατάστημα καινούργιο - σύγχρονο που κατασκευάστηκε πρόσφατα, σ' άλλο μέρος κεντρικό.(μέχρι τότε το Γραφείο της κοινότητας μας ήταν στο δεύτερο όροφο ενός δίπατου σπιτιού του χωριού) (Φώλου).
Επίσης κτίστηκε σε οικόπεδο 4 στρεμμάτων ένα Δημοτικό Σχολείο 6 ταξιο ωραίο, το έτος 1954 σε σχήμα καλό, περιστοιχισμένο από μωσαϊκες πέτρες, με κτίστη τον αείμνηστο Παυλίδη Σάββα από τις Σέρρες και πολλοί άλλοι τους οποίους δεν γνωρίζω.
Προσωπικά νιώθω υπερήφανος γιατί σ' αυτό το σχολείο πέρασα υπέροχα τα πρώτα μαθηματικά μου χρόνια μαζί μ' άλλους της σειράς μου, αξιόλογους συγχωριανούς.
Στο νότιο τμήμα του οικοπέδου κτίστηκε ένα νηπιαγωγείο με κλειστή αίθουσα Γυμναστηρίου το έτος 1990, και αυτό πραγματοποιήθηκε με την βοήθεια που πρόσφεραν οικειοθελώς οι κάτοικοι της Αναγέννησης καταβάλλοντας ο καθένας όσο μπορούσε οικονομικά από το υστέρημα του, αλλά και από προσφορές γυναικών και κηδεμόνων του Συλλόγου Δημοτικού.
περισσότερα στρέμματα στην διανομή του.
Πράγματι οι επόμενες γενεές θα πρέπει να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη στον τότε πρόεδρο Τουρατζίδη Γεώργιο, γι' αυτό το κατόρθωμα του.
Ο παραπάνω πέθανε το έτος 1939 και με δαπάνες του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσάνθου, κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Αθηνών στην Ευαγγελίστρια.
Μόλις έγινε η διανομή όπως ανέφερα, ο κάθε οικογενειάρχης άρχισε να αξιοποιεί το οικόπεδο που του παραχωρήθηκε πρώτα έκτισε ένα μικρό σπίτι με πληθία από λάσπη (τσαμούρ) το έτος 1923-1925 και ήταν για αρκετά ανθεκτικά.
Σήμερα το χωριό μας έχει μεγάλα σπίτια - διώροφα και ισόγεια και πολυτέλειας, με γκαζόν πράσινο και με πολλά διάσπαρτα διαφόρων ειδών λουλούδια στις αυλές του, που φανερώνει την καθαριότητα και την νοικοκυροσύνη του κάθε οικογενειάρχη.
Είναι το πιο όμορφο χωριό της περιοχής.
Το Αγρόκτημα τον καιρό εκείνο δεν είχε αρδευτικά έργα και καλλιέργειες ήταν φυσικά περιορισμένες. Καλλιεργούσαν βαμβάκι, σιτάρι, καλαμπόκι, σίκαλη και όλα αυτά με πρωτόγονα μέσα.
Ζέβανε άλογα, βόδια και οργώνανε τα χωράφια τους.
Ο αλωνισμός γινότανε με το λεγόμενο τουκάν,το οποίο τραβούσαν τα ζώα.
Το τουκάν ήταν από ξύλο κατασκευασμένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να έχει την ικανότητα να ψιλοκόπτει το καλάμι του σίτου και να το κάνει άχυρο, με ειδικά κοφτερά πετράδια που ήταν στο κάτω μέρος του τουκάν.
Το λίκνισμα γινότανε με τον αέρα της φύσης και αργότερα κατασκευάσθηκε λικνιστική μηχανή από κάποιον έμπειρο τέχνη μαραγκό ονόματι Χατζηιωαννίδη Δημητρίου.
Η μηχανή αυτή ήταν φτιαγμένη με ειδικά εξαρτήματα που γινόταν όλα με το χέρι.
Το άχυρο έφευγε από την μία και από το κάτω μέρος έβγαινε το καθαρό σιτάρι, κατευθείαν για αποθήκη.
Ο θερισμός στις αρχές γινόταν βέβαια με πρωτόγονα μέσα.
Εμείς οι Πόντιοι φέραμε από την πατρίδα μας την κόσα.
Αργότερα όμως από τους αδελφούς Τουρατζίδη Θωμά του Χριστοδούλου και Τουρατζίδη βασίλειο αγοράσθηκε μια θεριστική μηχανή Ρωσικής προέλευσης, την οποία τραβούσαν τα άλογα και με ένα χειριστή επάνω στην μηχανή γινόταν ο θερισμός και έτσι οι αγρότες απαλλάχθηκαν από κοπιαστική εργασία, γιατί από μόνο του και κατευθείαν η μηχανή έδενε και έριχνε στη σειρά τα δεμάτια.
Γινόταν μόνο χειρωνακτικά το μάζεμα και θερόνιες.
Το έτος 1937 από τους αδελφούς Τουρατζίδη βασίλειο και Θωμά και από τον Απιδόπουλο Νικόλαο - Γούδα Τριαντάφυλλο, αγοράσθηκε ένα άλλο πιο σύγχρονο μηχάνημα αλωνιστικό τύπου κλαίτον, με ένα τρακτέρ Λάντζ οδοντωτό και πράγματι αποδείχθηκε σωτηρία αυτή η αγορά, γιατί ο κόσμος γλίτωσε από τα βάσανα του αλωνισμού.
Θα πρέπει να αναφέρω ότι οι κάτοικοι της Αναγέννησης ειδικότερα αλλά και ευρύτερα των γύρω γειτονικών χωριών, ήταν πολύ φτωχοί και πως να μην ήταν άλλωστε, αφού εκείνα τα χρόνια ήταν οικονομικά αδύνατη η Ελλάδα εξαιτίας των μακροχρόνιων πολέμων και αδυνατούσε σαν πολιτεία να βοηθήσει την κοινωνία της.
Η ανασυγκρότηση της ήρθε σιγά - σιγά με τον καιρό.
Ωστόσο το φαινόμενο δεν ήταν τοπικό αλλά και πανελλαδικό, όλοι φρόντιζαν για την επιβίωση των οικογενειών τους.
Γι' αυτό και οι Αναγεννησιώτες για να απαλύνουν την μιζέρια τους, δεν έχαναν καμία ευκαιρία, έκοβαν χόρτα από τα λιβάδια και τα πουλούσαν στο Στρατό, παίρνοντας κάποιο έστω πενιχρό εισόδημα.
Σήμερα ολόκληρο το αρδευτικό δίκτυο της Αναγέννησης που κατασκευάστηκε το 1951 και έχει αξιολογηθεί αργότερα σε μεγάλο βαθμό, έδωσε το κίνητρο για αύξηση των καλλιεργειών και ρύζι, πέραν από καλαμπόκι, βιομηχανική ντομάτα, ζαχαρότευτλα και άλλα πολλά και όλα αυτά πράγματι έχουν αλλάξει κυριολεκτικά την εικόνα της ζωής προς το καλύτερο, αναβαθμίζοντας την ποιότητα - βιοτικό επίπεδο, αφού αυξάνονταν τα οικονομικά εισόδημα.
Ξεπερνώντας όσο μπορούσαν τα αγροτικά προβλήματα, οι κάτοικοι της Αναγέννησης επιδόθηκαν και σε άλλες δραστηριότητες, ποτέ δεν σταμάτησαν, κτίσαν οικοδομές στην πλατεία του χωριού και στο βόρειο τμήμα, κτίστηκε δίπλα στην παλαιά εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, που ήταν φτιαγμένο το έτος 1912, μια άλλη καινούργια με την συνεισφορά αποκλειστικά των κατοίκων σε σχήμα Βυζαντινής Τέχνης - εύγε σε τέτοιους ανθρώπους.
Η δαπάνη ξεπεράσει τα 20.000.000 δρχ.
Παράπλευρα κτίστηκε και η Κοινότητα το έτος 1955 στο Ν.Α. τμήμα της Πλατείας, σήμερα υπάρχει άλλο κοινοτικό κατάστημα καινούργιο - σύγχρονο που κατασκευάστηκε πρόσφατα, σ' άλλο μέρος κεντρικό.(μέχρι τότε το Γραφείο της κοινότητας μας ήταν στο δεύτερο όροφο ενός δίπατου σπιτιού του χωριού) (Φώλου).
Επίσης κτίστηκε σε οικόπεδο 4 στρεμμάτων ένα Δημοτικό Σχολείο 6 ταξιο ωραίο, το έτος 1954 σε σχήμα καλό, περιστοιχισμένο από μωσαϊκες πέτρες, με κτίστη τον αείμνηστο Παυλίδη Σάββα από τις Σέρρες και πολλοί άλλοι τους οποίους δεν γνωρίζω.
Προσωπικά νιώθω υπερήφανος γιατί σ' αυτό το σχολείο πέρασα υπέροχα τα πρώτα μαθηματικά μου χρόνια μαζί μ' άλλους της σειράς μου, αξιόλογους συγχωριανούς.
Στο νότιο τμήμα του οικοπέδου κτίστηκε ένα νηπιαγωγείο με κλειστή αίθουσα Γυμναστηρίου το έτος 1990, και αυτό πραγματοποιήθηκε με την βοήθεια που πρόσφεραν οικειοθελώς οι κάτοικοι της Αναγέννησης καταβάλλοντας ο καθένας όσο μπορούσε οικονομικά από το υστέρημα του, αλλά και από προσφορές γυναικών και κηδεμόνων του Συλλόγου Δημοτικού.
Ιδρύθηκε ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος ΟΔΥΣΣΕΑΣ που αγωνίζεται και σήμερα σε κοινοτικό γήπεδο με πολύ σύγχρονες εγκαταστάσεις, καθώς και Πολιτιστικός Σύλλογος Ποντίων με χορευτική και θεατρική ομάδα και έντονη δραστηριότητα εντός κι εκτός του χωριού μας.
Σήμερα, πολλοί νέοι Αναγεννησιώτες, άξιοι απόγονοι των Ποντοκαυκάσιων προσφύγων, διακρίνονται σε διάφορους επαγγελματικούς χώρους, στις επιστήμες, στο εμπόριο , στην τεχνολογία(Γιατροί, Δάσκαλοι, Καθηγητές, Οικονομολόγοι, Δασολόγοι, Νομικοί, Μηχανικοί, Γεωπόνοι, Λιμενικοί, Στρατιωτικοί, Αστυνομικοί, Λογιστές, Πυροσβέστες, Βιοτέχνες, Μεταφορείς, Καταστηματάρχες.
Η πρόοδος και διάκριση των νέων Αναγεννησιωτών στους διάφορους επαγγελματικούς χώρους δείχνει πως οι πρόγονοί μας, Χαραμή - Βαρτανλήδες ή Αράμ - Βαρτανλήδες, αν και βασανισμένοι πρόσφυγες, συνέβαλαν με τον καθημερινό τους αγώνα και την αγάπη για ζωή, όπως και τόσοι άλλοι Πόντιοι , που ρίζωσαν σ' άλλα μέρη της πατρίδας μας, στην οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη του τόπου τους κι όλης της χώρας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.