Ο φωτισμός δεκατία '50 Αναγέννηση

Στα παλιά χρόνια, ο φωτισμός στα σπίτια γινόταν με λάμπες πετρελαίου.

Κάθε μέρα, η νοικοκυρά είχε τη φροντίδα να καθαρίσει το μαυρισμένο γυαλί και να γεμίσει το δοχείο με πετρέλαιο, φροντίζοντας να ταιριάξει σωστά το φυτίλι. Το καθάρισμα γινόταν με προσοχή, για να μην σπάσει το γυαλί, χρησιμοποιώντας ένα ξυλάκι και ένα καθαρό πανί.

Η άφιξη του ηλεκτρικού ρεύματος στο χωριό μας  έγινε το 1952-1953, από τη ΔΕΗ, και έφερε μεγάλη αλλαγή στη ζωή των κατοίκων. Ο φωτισμός έγινε πιο εύκολος, ασφαλής και πρακτικός, ενώ άνοιξε τον δρόμο για τη χρήση ηλεκτρικών συσκευών στο σπίτι.

Τα βράδια του χειμώνα, οι φτωχότεροι ζεσταίνονταν με μαγκάλια γεμάτα ξυλοκάρβουνο, ενώ οι υπόλοιποι χρησιμοποιούσαν ξύλινες σόμπες ή σόμπες με πετροκάρβουνο, που αγόραζαν από την πόλη των Σερρών ή την Ηράκλεια. Αργότερα εμφανίστηκαν οι μεγάλες θερμάστρες  μασίνες, πάνω στις οποίες οι νοικοκυρές μπορούσαν να μαγειρέψουν, να ζεστάνουν φαγητά ή να ψήσουν πίτες.

Ο φωτισμός και η θέρμανση δεν ήταν απλώς πρακτικές ανάγκες. Ήταν μέρος της καθημερινής ζωής, της θαλπωρής και της φροντίδας που έδινε η κάθε οικογένεια στο σπίτι της. Κάθε βράδυ, κάθε φλόγα και κάθε σόμπα ήταν μια ζωντανή εικόνα της οικογενειακής θαλπωρής στην Αναγέννηση της δεκαετίας του ’50.