Η σπορά δεκαετία του '50 Αναγέννηση

Μετά το όργωμα, που ήταν το πρώτο και βασικό βήμα για την καλή συγκομιδή, ακολουθούσε η σπορά, μια διαδικασία που απαιτούσε υπομονή, εμπειρία και προσοχή.

Ο αγρότης γέμιζε τη χούφτα του με σπόρους από τον τενεκέ ή τον σάκο, που είχε κρεμασμένο στον ώμο του, και άρχιζε να ρίχνει τον σπόρο κυκλικά, ώστε κάθε σποριά να καλύπτει μια έκταση περίπου δέκα βήματα σε πλάτος.

Η πρώτη σποριά γινόταν πάντα με ιδιαίτερη προσοχή. Ο σπόρος έπρεπε να σκεπαστεί αμέσως με χώμα χρησιμοποιώντας τη σβάρνα, για να μην τον πάρουν τα πουλιά και να μην μείνει εκτεθειμένος στις βροχές. Το ίδιο γινόταν και στις υπόλοιπες σποριές, μέχρι να καλυφθεί ολόκληρο το χωράφι.

Με αυτόν τον τρόπο (κατά σποριές) σπέρνονταν τα δημητριακά σιτάρι, κριθάρι, σίκαλη  και τα ψυχανθή  φακή, ρόβι, βίκος, μπιζέλια, τριφύλλι κ.ά. Άλλα φυτά, όπως κουκιά, ρεβίθια, φασόλια, καλαμπόκι και βαμβάκι, αραδιάζονταν σπυρί-σπυρί στις αυλακιές, από έναν βοηθό του ζευγά, συνήθως πεπειραμένη γυναίκα, για να γίνεται πιο εύκολο το σκάλισμα αργότερα.

Η σπορά δεν ήταν μόνο εργασία. Ήταν κοινωνικό γεγονός, όπου άνδρες, γυναίκες και παιδιά συνεργάζονταν. Τα παιδιά μετέφεραν νερό ή κρατούσαν εργαλεία, ενώ οι γυναίκες φρόντιζαν τα πιο ευαίσθητα φυτά και τους σπόρους. Κάθε σποριά ήταν μια υπόσχεση για το μέλλον του χωριού, καθώς η καλή συγκομιδή σήμαινε τροφή για τον χειμώνα, ζωοτροφές και λίγο επιπλέον εισόδημα για κάθε οικογένεια.

Παρά την κούραση, η εργασία συνοδευόταν από τραγούδια και κουβέντα, κρατώντας ζωντανές τις παραδόσεις και την κοινότητα μας . Κάθε σπόρος που έπεφτε στη γη ήταν ένα μικρό θαύμα, κάθε χέρι που δούλευε πολύτιμο, και κάθε οικογένεια υπερήφανη για τη συμμετοχή της στην αναγέννηση της γης και της ζωής της Αναγέννησης.