Η Αναγέννηση ηλεκτροφωτίζεται σε όλη της την έκταση με λάμπες φθορίου, μέχρι και την τελευταία γωνιά του χωριού, γεγονός που αποδεικνύει το επίπεδο οργάνωσης και φροντίδας για την ποιότητα ζωής των κατοίκων.
Μετά την εγκατάσταση και τη μόνιμη διαμονή των πρώτων κατοίκων στο χωριό, πρώτος πρόεδρος της Κοινότητας εξελέγη το 1923 ο Ξενητίδης Χαράλαμπος, εργολάβος και εμπειροτέχνης στο επάγγελμα. Στη συνέχεια ακολούθησαν και άλλοι πρόεδροι, οι οποίοι συνέβαλαν στην ανάπτυξη του τόπου.
Αμέσως μετά τον ανωτέρω πρόεδρο, το χωριό εξέλεξε ως πρόεδρο τον Τουρατζίδη Γεώργιο του Δαμιανού, ο οποίος διετέλεσε επί σειρά ετών. Κατά την περίοδο 1927–1928, και πάλι με την οικονομική ενίσχυση των ίδιων των χωρικών, κατασκευάστηκε το πρώτο Δημοτικό Σχολείο της Αναγέννησης. Στα εγκαίνιά του παρέστη και ο τότε Υπουργός Παιδείας, γεγονός ιδιαίτερα τιμητικό για το χωριό.
Η Αναγέννηση εξελίχθηκε σε ένα καμποχώρι ζηλευτό. Κατά την προσωπική μου άποψη, αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί κέντρο παράδοσης και προόδου. Έναν τόπο που κατορθώνει, ακόμη και στη σύγχρονη εποχή, να διατηρεί αναλλοίωτα τα ήθη και τα έθιμα, πιστά όπως τα έφεραν οι κάτοικοί του από τον Πόντο και τον Καύκασο, χωρίς παρεκκλίσεις.
Καλούμαστε εμείς, και μετά από εμάς οι εκάστοτε Νεοπόντιοι, να κρατήσουμε γερά αυτές τις παραδόσεις, πιστά και χωρίς αλλοιώσεις. Να μην παρασυρόμαστε από μια δήθεν προοδευτική ευρωπαϊκή κουλτούρα που αντιμετωπίζει το παρελθόν ως κάτι ξεπερασμένο. Κανείς δεν είναι αντίθετος στην πρόοδο· όχι όμως με αντάλλαγμα την κατάργηση των πολιτιστικών μας ριζών και της ταυτότητάς μας.
Λέγεται ότι κατά την περίοδο της Κατοχής (1941–1944), πολλοί άνθρωποι βρήκαν στην Αναγέννηση φιλοξενία, φροντίδα, ψωμί και ζεστασιά. Και αυτό είναι κάτι που, ακόμη και σήμερα, με γεμίζει ικανοποίηση και υπερηφάνεια ως Αναγεννησιώτη: ότι το χωριό μου εξακολουθεί να αποτελεί τόπο ζεστής ποντιακής φιλοξενίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.