Στην Αναγέννηση Σερρών η ηλικία των 18 - 20 ετών για τα αγόρι και 16 ετών για το κορίτσι θεωρούνταν από τους γονείς η πιο κατάλληλη ηλικία για την αποκατάσταση των παιδιών τους.
Αφού εντόπιζαν για το κατάλληλο κορίτσι, ακολουθούσε με απόλυτη μυστικότητα η έρευνα, από συγγενικό πρόσωπο, για το σόι του κοριτσιού, για τυχόν αρρώστιες κληρονομικές κι άλλες που η αναζήτηση έφθανε μερικές φορές μέχρι τις 5 και 6 γενιές.Και μόνο εφόσον όλα ήταν εντάξει ,οι γονείς του αγοριού έβρισκαν κάποια πρόφαση να συναντήσουν τους γονείς του κοριτσιού, συνήθως στις γιορτές και πάντοτε με διακριτικότητα, και να συζητήσουν για την αποκατάσταση των παιδιών τους.
Στις διαπραγματεύσεις αυτές η οικονομική κατάσταση του αγοριού ή του κοριτσιού δεν έπαιζε κανένα ρόλο.
Τα προσόντα που έπρεπε να έχει το αγόρι ήταν: να είναι καλός άνθρωπος, τίμιος, εργατικός, προκομμένος και με χριστουγεννιάτικες αρχές.
Το δε κορίτσι να έχει τη φήμη καλής οικογενείας, ηθική, έξυπνη, νοικοκυρά, γεροδεμένη, με χριστουγεννιάτικες αρχές και να ξέρει κάποια τέχνη ( οπωσδήποτε) π.χ. να υφαίνει ή να ράβει.
Οι γονείς του κοριτσιού δεν έδιναν αμέσως τη συγκατάθεση τους, αλλά με διακριτικότητα ζητούσαν μια εύλογη προθεσμία να δώσουν τη σχετική απάντηση στην πρόταση των γονιών του αγοριού.
Εάν η απάντηση ήταν αρνητική, τότε αυτή δίνονταν με εύσχημο τρόπο ούτε τη νύφη δίνω ούτε το γαμπρό δυσαρεστώ.
Στην περίπτωση πάλι που η απάντηση ήταν θετική από μέρους των γονιών του κοριτσιού, τότε η συγκατάθεση των γονέων του αγοριού ήταν δεσμευτική.
Αμέσως τότε οι μητέρες των υποψηφίων για αρραβώνα έρχονταν σε συνεννόηση και κανόνιζαν την ημέρα των αρραβώνων, την αγορά των δώρων κ.λ.π.
Ο αρραβώνας γίνονταν στο σπίτι του κοριτσιού και στην τελετή αυτή παραβρίσκεται οι γονείς, οι νουνοί και συγγενείς τόσο του κοριτσιού όσο και του αγοριού, με εξαίρεση κι αυστηρή απαγόρευση την παρουσία του γαμπρού.( Σήμερα ο γαμπρός είναι μαζί).
Η νύφη άρχιζε με τα κεράσματα προς στους καλεσμένους και δέχονταν τις σχέσεις ευχές τους.
Ύστερα τοποθετούσαν σε ειδικό δίσκο τις βέρες, τα δώρα, καθώς και μια εικόνα του Χριστού ή της Παναγίας και με πολλή ευλάβεια η νουνά σταύρωνε τη βέρα του γαμπρού και τη φορούσε στο δάκτυλο του αριστερού χεριού της νύφης.
Ενώ τη βέρα της νύφης της την έδινε στη νουνά του γαμπρού, κι αυτή κατόπιν τη μετέφερε στο σπίτι όπου ο γαμπρός, περίμενε με αγωνία και λαχτάρα και τη φορούσε στο δάκτυλο του αριστερού χεριού του με τις σχετικές ευχές της.
Μοιράζονταν κατόπιν τα δώρα του γαμπρού, της νύφης, των γονιών και των συγγενών μέχρι και ξαδέλφων.
Ο αρραβώνας καμία φορά γίνονταν με την παρουσία και ευλογία του ιερέα.
Στην περίπτωση αυτή ήταν παρών και ο υποψήφιος γαμπρός και οι γονείς, οι συγγενείς και φίλοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.