 |
| Λόγια που έγιναν κληρονομιά – Με το πενάκι του HRISTOS. |
Πίστη, ρίζα και περηφάνια
Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που δεν τα επιλέγουμε. Τα παίρνουμε μαζί μας από τη στιγμή που γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε μέσα από αυτά. Είναι η οικογένεια, ο τόπος, οι άνθρωποι που μας μεγάλωσαν, οι ιστορίες που ακούσαμε, οι λέξεις που μάθαμε να λέμε, οι μνήμες που μας άφησαν οι προηγούμενες γενιές.
Κάποιες από αυτές τις ρίζες δεν φαίνονται. Υπάρχουν όμως βαθιά μέσα μας και μας ακολουθούν σε κάθε βήμα.
Για μένα, μία από αυτές τις ρίζες είναι η ποντιακή μου καταγωγή.
Ευχαριστώ τον Θεό όχι μόνο για την καταγωγή μου, αλλά και για τη μνήμη που κουβαλώ. Γιατί η καταγωγή δεν είναι απλώς ένα όνομα, ένας τόπος ή μια αναφορά στο παρελθόν. Είναι γλώσσα, ψυχή, ιστορία, οικογένεια, τραγούδι, πίστη και μνήμη.
Πόντιος από γλώσσα, ψυχή και ιστορία.
Η ποντιακή γλώσσα δεν είναι για μένα απλώς ένας τρόπος επικοινωνίας. Είναι ένας ήχος που συνδέει το σήμερα με το χθες. Είναι οι λέξεις που έφτασαν μέχρι εμάς μέσα από ανθρώπους που έζησαν, αγωνίστηκαν, ξεριζώθηκαν και προσπάθησαν να κρατήσουν ζωντανά όσα τους παρέδωσαν οι προηγούμενες γενιές.
Μέσα σε κάθε λέξη υπάρχει μια ιστορία.
Μέσα σε κάθε τραγούδι υπάρχει ένας άνθρωπος.
Μέσα σε κάθε μνήμη υπάρχει μια ολόκληρη γενιά.
Και όταν σήμερα μιλάμε για την ποντιακή μας καταγωγή, δεν μιλάμε μόνο για το παρελθόν. Μιλάμε και για την ευθύνη που έχουμε απέναντι στο μέλλον.
Να μη χαθούν οι λέξεις.
Να μη χαθούν οι ιστορίες.
Να μη χαθούν τα τραγούδια.
Να μη χαθεί η μνήμη.
Να μη χαθεί αυτό που μας παρέδωσαν οι άνθρωποι που προηγήθηκαν από εμάς.
Αναγεννησιώτης από τόπο, ανθρώπους και βιώματα
Και δίπλα στην ποντιακή μου ρίζα υπάρχει ένας ακόμη τόπος που αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ζωής μου.
Η Αναγέννηση.
Εδώ δεν μιλάμε μόνο για έναν τόπο στον χάρτη. Μιλάμε για ανθρώπους, πρόσωπα, γειτονιές, δρόμους, σπίτια, συναντήσεις, γιορτές, χαρές, λύπες και καθημερινές στιγμές που με τον καιρό γίνονται βιώματα.
Αναγεννησιώτης από τόπο, ανθρώπους και βιώματα.
Ο τόπος όπου μεγαλώνουμε αφήνει μέσα μας το δικό του σημάδι. Οι άνθρωποι που συναντάμε αφήνουν κι αυτοί ένα κομμάτι τους. Άλλοι μένουν για πάντα στη ζωή μας και άλλοι περνούν, όμως όλοι με κάποιον τρόπο γίνονται μέρος της προσωπικής μας ιστορίας.
Γι' αυτό και η Αναγέννηση για μένα δεν είναι απλώς ένας τόπος όπου έζησα.
Είναι αναμνήσεις.
Είναι άνθρωποι.
Είναι στιγμές.
Είναι εικόνες που μένουν στο μυαλό.
Είναι η καθημερινότητα που κάποτε θεωρούμε δεδομένη και αργότερα καταλαβαίνουμε πόσο πολύτιμη ήταν.
Η πίστη ως δύναμη
Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και η πίστη.
Η πίστη στον Θεό είναι για μένα μια δύναμη που συνοδεύει τον άνθρωπο στις εύκολες αλλά και στις δύσκολες στιγμές. Είναι η ελπίδα, η ευγνωμοσύνη και η ανάγκη να αναγνωρίζουμε ότι τίποτα από όσα έχουμε δεν πρέπει να θεωρείται αυτονόητο.
Γι' αυτό λέω:
Ευχαριστώ τον Θεό.
Για την οικογένεια.
Για τους ανθρώπους.
Για τον τόπο.
Για τις ρίζες.
Για τη μνήμη.
Για όλα εκείνα που μου δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσω και να κρατήσω μέσα μου.
Η πίστη δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε τις δυσκολίες. Σημαίνει ότι συνεχίζουμε να προχωρούμε έχοντας μέσα μας ελπίδα και δύναμη.
Η μνήμη είναι ευθύνη
Όσο περνούν τα χρόνια, καταλαβαίνω όλο και περισσότερο ότι η μνήμη δεν είναι απλώς μια επιστροφή στο παρελθόν.
Η μνήμη είναι ευθύνη.
Όταν θυμόμαστε τους ανθρώπους που προηγήθηκαν από εμάς, κρατάμε ζωντανό ένα κομμάτι της ιστορίας τους. Όταν μιλάμε για τις ρίζες μας, δίνουμε στα παιδιά και στις επόμενες γενιές την ευκαιρία να γνωρίσουν από πού ξεκίνησαν όλα.
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν.
Μπορούμε όμως να αποφασίσουμε αν θα το αφήσουμε να ξεχαστεί ή αν θα το κρατήσουμε ζωντανό.
Και αυτό είναι κάτι που αφορά όλους μας.
Γιατί ένας λαός, μια οικογένεια, ένας τόπος δεν υπάρχουν μόνο μέσα στα βιβλία. Υπάρχουν όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, μιλούν, καταγράφουν, τραγουδούν και μεταφέρουν τη μνήμη παρακάτω.
Η παρακαταθήκη
Ό,τι είμαστε δεν είναι τυχαίο.
Είναι αποτέλεσμα ανθρώπων που έζησαν πριν από εμάς.
Είναι αποτέλεσμα επιλογών, αγώνων, θυσιών, δυσκολιών αλλά και χαρών.
Κάθε γενιά παραλαμβάνει κάτι από την προηγούμενη και έχει την ευθύνη να το παραδώσει στην επόμενη.
Αυτό είναι η παρακαταθήκη.
Και παρακαταθήκη δεν σημαίνει να κρατάμε το παρελθόν κλεισμένο σε ένα συρτάρι. Σημαίνει να το γνωρίζουμε, να το σεβόμαστε και να το μεταφέρουμε με τρόπο που να μπορεί να το καταλάβει και ο άνθρωπος του αύριο.
Η παράδοση δεν είναι κάτι νεκρό.
Είναι κάτι που συνεχίζεται.
Μπορεί να αλλάζει ο τρόπος που ζούμε, να αλλάζουν οι εποχές, η τεχνολογία και η καθημερινότητά μας, όμως οι ρίζες μπορούν να παραμένουν ζωντανές.
Να ξέρουμε από πού ερχόμαστε
Σε έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα, ίσως περισσότερο από ποτέ χρειάζεται να γνωρίζουμε από πού ερχόμαστε.
Όχι για να ζούμε μόνο στο παρελθόν.
Αλλά για να ξέρουμε καλύτερα ποιοι είμαστε σήμερα.
Η καταγωγή μας δεν πρέπει να γίνεται αφορμή για διαχωρισμό. Πρέπει να γίνεται αφορμή για γνώση, σεβασμό και υπερηφάνεια για την ιστορία που κουβαλάμε.
Να μπορούμε να πούμε ποιοι είμαστε χωρίς να μειώνουμε κανέναν άλλον.
Να αγαπάμε τον τόπο μας χωρίς να ξεχνάμε τους άλλους τόπους.
Να τιμούμε την ιστορία μας χωρίς να μισούμε την ιστορία κανενός άλλου.
Να κρατάμε τις ρίζες μας δυνατές και ταυτόχρονα να κοιτάμε μπροστά.
Η περηφάνια της καταγωγής
Για μένα, περηφάνια δεν σημαίνει μεγάλα λόγια.
Σημαίνει να μην ντρέπεσαι για τις ρίζες σου.
Να μπορείς να πεις με καθαρή φωνή ποιος είσαι.
Να γνωρίζεις την ιστορία σου.
Να θυμάσαι τους ανθρώπους σου.
Να κρατάς τη γλώσσα και την παράδοση όσο μπορείς ζωντανές.
Να μην αφήνεις τη λήθη να σβήσει εκείνα που σου παραδόθηκαν.
Και πάνω απ' όλα, να καταλαβαίνεις ότι όσα κρατάς σήμερα στα χέρια σου κάποιος άλλος τα κράτησε πριν από εσένα.
Κάποιος τα προστάτεψε.
Κάποιος τα μετέφερε.
Κάποιος τα δίδαξε στα παιδιά του.
Και τώρα έρχεται η δική μας σειρά.
Μια ρίζα που συνεχίζει να μεγαλώνει
Η ποντιακή ρίζα δεν βρίσκεται μόνο πίσω μας.
Βρίσκεται και μπροστά μας.
Κάθε φορά που ακούγεται μια ποντιακή λέξη, κάθε φορά που τραγουδιέται ένα τραγούδι, κάθε φορά που κάποιος θυμάται μια παλιά ιστορία, κάθε φορά που ένας νέος άνθρωπος ενδιαφέρεται να μάθει, η ρίζα αυτή συνεχίζει να μεγαλώνει.
Και το ίδιο συμβαίνει με τον τόπο μας.
Η Αναγέννηση συνεχίζει να γράφει τη δική της ιστορία μέσα από τους ανθρώπους της.
Οι παλιότερες γενιές έγραψαν τις δικές τους σελίδες.
Η σημερινή γενιά γράφει τις δικές της.
Και αύριο θα έρθουν άλλοι άνθρωποι να συνεχίσουν.
Αυτό είναι η συνέχεια.
Δεν ξεχνάμε
Δεν χρειάζεται να γυρίζουμε καθημερινά πίσω για να θυμόμαστε.
Αρκεί να μην ξεχνάμε.
Να θυμόμαστε ποιοι μας μεγάλωσαν.
Να θυμόμαστε από πού ξεκινήσαμε.
Να θυμόμαστε τις δυσκολίες που πέρασαν οι προηγούμενοι.
Να θυμόμαστε τις στιγμές που μας ένωσαν.
Να θυμόμαστε τη γλώσσα, τα τραγούδια, τα έθιμα και τις ιστορίες.
Γιατί όταν χαθεί η μνήμη, χάνεται ένα κομμάτι της ταυτότητάς μας.
Και όταν κρατάμε τη μνήμη ζωντανή, δεν κρατάμε απλώς το παρελθόν. Δίνουμε συνέχεια στην ιστορία.
Οι ρίζες μας είναι μέσα μας
Κάθε άνθρωπος κουβαλά κάτι από τον τόπο του.
Κάτι από την οικογένειά του.
Κάτι από τους ανθρώπους που συνάντησε.
Κάτι από τις στιγμές που έζησε.
Και όλα αυτά μαζί δημιουργούν μια προσωπική ιστορία που κανείς άλλος δεν μπορεί να αντιγράψει.
Η δική μου ιστορία έχει μέσα της την ποντιακή καταγωγή, την πίστη, την Αναγέννηση, τους ανθρώπους και τις μνήμες που με σημάδεψαν.
Αυτά είναι τα δικά μου κομμάτια.
Αυτά είναι μέρος αυτού που είμαι.
Και δεν θέλω να χαθούν.
Θέλω να παραμείνουν ζωντανά μέσα από τις λέξεις, τις εικόνες, τις ιστορίες και τις αναμνήσεις που αφήνουμε πίσω μας.
Γιατί τελικά αυτό μένει.
Όχι τα πράγματα που αποκτήσαμε.
Αλλά αυτά που καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανά.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αξία της καταγωγής.
Να ξέρεις ότι πίσω σου υπάρχει μια ιστορία.
Να ξέρεις ότι δίπλα σου υπάρχουν άνθρωποι.
Και να ξέρεις ότι μπροστά σου υπάρχει μια ευθύνη.
Να συνεχίσεις.
Γιατί η καταγωγή δεν ξεχνιέται.
Κουβαλιέται με περηφάνια.
Και όσο υπάρχει μνήμη, όσο υπάρχει πίστη, όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται και μεταφέρουν την ιστορία στις επόμενες γενιές, οι ρίζες μας θα παραμένουν ζωντανές.
Πίστη, ρίζα και περηφάνια.
Τρεις λέξεις.
Μια ολόκληρη ζωή.
Χαραλαμπίδης Χρήστος