Η γιαγιάμ δεν μιλεί… προειδοποιεί

Η γιαγιάμ καλατσεβ'  λίγα, αλλά εχτύπαν κατευθείαν σ' καρδίαν. Λόγια απλά, μα βαριά σαν την πέτραν. Εσάς εχάιδευεν, αλλά σον νουν εσ’ τον εκράτει ξύπνιον. Γιατί η ζωή, έλεεν, εν γεμάτη χαμόγελα ψεύτικα και φιλίες που φορούν προσωπεία. Και οι πιο επικίνδυνοι εχθροίς, εν εκείνοι που σε ξέρουν καλά… και σε ζηλεύνεσεν σιωπηλά.

Σ'  Πόντον, το χιούμορ εν άμυνα. Η πειραχτήρα εν τρόπος να πεις την αλήθειαν χωρίς να φωνάζ’ς. Και η γιαγιάμ το ήξερεν καλά: όποιος γελά, μαθαίνει·κι όποιος καταλάβ’, σώζεται. Λόγια παλιά, μα πάντα επίκαιρα. Γιατί οι εποχές αλλάζουν, μα οι άνθρωποι… όχι πάντα.

Και όπως έλεεν η γιαγιάμ, μην φοάσαι τον ξένον· εκείνον που σ’ αγαπά πολλά… να προσέχεις. Γιατί η ζήλια εν σιωπηλή και γελά πρώτα, πριν δείξει τα δόντια ατς. Σ' Πόντον εμάθαμε να γελάμε για να μη μας βαραίνει η αλήθεια. Μα όποιος καταλαβαίνει το πείραγμα, ξέρει και το μήνυμα από πίσω. Λίγα λόγια, πολλά νοήματα. Έτσ’ ελέπεν η γιαγιάμ. Κι άμον ελέπεν… κάτι ήξερεν.