Θέλω ένα χόμπι, πέρα απ’ το «ακούω ποντιακά». Γιατί το να ακούς, καλό έν’. Μα το να κρατάς, να θυμάσαι και να μεταδίνεις, έν’ άλλο πράμαν. Τα ποντιακά δεν έν’ μουσική να παίζει στο βάθος. Έν’ λόγος ζωντανός, γεμάτος μνήμη, γέλιο, πίκρα και σοφία. Έν’ η φωνή τη μάνας, του παππού, του χωρίου. Έν’ ατάκα που σε κάνει να γελάς και να σκέφτεσαι την ίδια στιγμή. Και μέσα στη σάτιρα, η μνήμη δεν πεθαίνει. Αν τα ποντιακά μείνουν μόνο ήχος, θα σβήσουν σιγά-σιγά.
Αν όμως γίνουν λόγος, γραφή, εικόνα και πλάκα τότε θα ζήνε για πάντα. Κι αν αυτό λέγεται χόμπι; Ε, ας λέγεται. Εμείς ξέρουμε πως έν’ χρέος και αγάπη μαζί. Γι’ αυτό το χόμπι μου δεν έν’ απλώς να τ’ ακούω. Έν’ να τα λέω, να τα γράφω, να τα ζω. Να πιάνω μια κουβέντα, ένα Τσουτσούλιν, μια γελοιογραφία, και να θυμούμαι πώς ελέπαν τον κόσμο οι παλιοί με χιούμορ, με νου και με καρδία. Γιατί μέσα στο γέλιο κρύβεται η αλήθεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.