«Μην ανάβεις! Οι καιροί είναι ήδη αναμμένοι.»

Στο χωριό τα πράγματα ήταν πάντα απλά. Ένα «καλημέρα», ένα «πού πας», ένα «κάτσε να πιούμε καφέ» και όλα λύνονταν. Αλλά ήρθαν οι καιροί… και δεν ήρθαν μόνοι τους. Ήρθαν ανήθωοι, βιαστικοί, νευρικοί και με φωνή λίγο πιο δυνατή απ’ όσο χρειάζεται. Γι’ αυτό και η λέξη της εποχής δεν είναι ούτε «υπομονή» ούτε «κουράγιο». Είναι μία και μοναδική: Ψυχραιμία.

Ψυχραιμία όταν ο άλλος κορνάρει ενώ είσαι ακόμα στη δεύτερη ταχύτητα. Ψυχραιμία όταν σου λένε «έτσι είναι τώρα τα πράγματα». Ψυχραιμία όταν καταλαβαίνεις ότι δεν φταις εσύ… οι καιροί είναι στραβοί από μόνοι τους. Στο χωριό βέβαια, η ψυχραιμία έχει άλλο νόημα. Είναι εκείνη η στιγμή που ο παππούς σηκώνει το φρύδι, η γιαγιά κουνάει το κεφάλι και κάποιος πετάει την ατάκα: «Άσ’ το παιδί… οι καιροί ανήθωοι είναι!»

Και κάπως έτσι, αντί να ανάψουν τα αίματα, ανάβει το γέλιο. Γιατί εδώ ξέρουμε: αν δεν γελάσεις, θα σε πάρει από κάτω. Κι αν οι καιροί είναι ανήθωοι, εμείς μένουμε άνθρωποι  με λίγο σαρκασμό, λίγο χιούμορ και μπόλικη ψυχραιμία. Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι καιροί περνάνε… το γέλιο μένει.