«Εσείς που καλατσέβετεν πίσων αση πλάτη μ’…»

Στο χωριό μας, όπως ξέρουν όλοι, τα πράγματα δεν είναι ποτέ απλά. Υπάρχει ο δρόμος, τα τραπεζάκια, οι καρέκλες που τρίζουν, και… κάποιοι που καλατσέβουν πίσων αση πλάτη μ’  δηλαδή, στέκονται ακριβώς εκεί που δεν πρέπει, ακριβώς πίσω από σένα, με μια στάση που προκαλεί ανατριχίλα, ιδρώτα και αναγκαστική ψυχραιμία. Και τότε, σαν κεραυνός εν αιθρία, εμφανίζεται η φωνή που αποφασίζει να θέσει τα πράγματα στη θέση τους: «Εσείς που καλατσέβετεν πίσων αση πλάτη μ’, φύγετε ενάξα… θέλω να κλάνω.»

Η φράση δεν είναι απλώς λόγος. Είναι καμπάνα για την τάξη και την προσωπική σου ελευθερία. Ακούγεται στα τραπέζια, αναπηδά στις καρέκλες, σταματά το τάβλι και το τάβλι σου λέει «μπράβο ρε φίλε». Οι καφές σταματά να κρυώνει, τα παιδιά σταματούν να τρέχουν, και οι γάτες κάνουν γύρω σου κύκλους σε ένδειξη σεβασμού.

Και τότε όλοι καταλαβαίνουν: εδώ δεν είναι απλά ζήτημα αέρα ή χώρου. Είναι προσωπικό. Αφορά τον καθένα που θέλει την ψυχραιμία του σε ένα μαγαζί, σε ένα δρόμο, σε μια στιγμή. Μερικοί προσπαθούν να γελάσουν: «Α, μα καλά, και τι θα πει;» «Δεν γίνεται, παιδιά… αυτός ο άνθρωπος μιλά σοβαρά!» Και η στιγμή γίνεται θρυλική. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι σε αυτό το χωριό η ειλικρίνεια σώζει καταστάσεις και η τόλμη να πεις αυτό που σκέφτεσαι… γεννά γέλιο και σεβασμό μαζί.

Όταν λοιπόν κάποιος στέκεται εκεί που δεν πρέπει, σιγοψιθυρίζεις στους φίλους σου: «Κοίτα… θα γίνει της προκοπής, να δεις…» Και τότε, με ένα μόνο λόγο, όλα μπαίνουν στη θέση τους. «Εσείς που καλατσέβετεν πίσων αση πλάτη μ’, φύγετε ενάξα… θέλω να κλάνω.» Και έτσι, στο τέλος της μέρας, συνειδητοποιείς: Η προσωπική σου ζώνη είναι ιερή. Η τόλμη να πεις την αλήθεια με χιούμορ σώζει τη μέρα. Και πάνω από όλα… το γέλιο είναι παντού, ακόμα και στα πιο απλά πράγματα.