Στο χωριό μας , όλοι γνώριζαν τα κόλπα των ρουφιάνων. Κάθε τόσο, ένας παρασημοφόρος εμφανιζόταν με το αστέρι του στο στήθος και τα μάτια του καρφωμένα σε όποιον ήξερε περισσότερα. Ο δεκανέας, πιστός στο καθήκον, προσπαθούσε να κρατήσει τη σειρά και την τάξη, αλλά πολλές φορές εχαμογέλασεν στα κρυφά. Ο Πάντζιον, που παρατηρούσε τα πάντα, ψιθύρισε σ' Μαρίκαν : «Να δεις, αυτοί οι ρουφιάνοι νομίζουν πως τα ξέρουν όλα… αλλά το χωριό έχει μνήμη!» Η Μαρίκα πρόσθεσε: «Κι όποιος νομίζει πως ένα παρασημό ή ένα δεκανικό αξίωμα τον κάνει σοφό, γελιέται. Εδώ, η ποντιακή λογική μετράει περισσότερα!»
Κάθε πρωί, οι ρουφιάνοι προσπαθούσαν να μαζέψουν πληροφορίες για τους γείτονες. Ο παρασημοφόρος περπατούσε περήφανος, αλλά κανείς δεν τον πήρε στα σοβαρά όταν ξεχνούσε τα ονόματα των κατοίκων. Ο δεκανέας κρατούσε σημειώσεις, αλλά συχνά εχάνονταν στα λόγια των παλιών, που ήξεραν να λένε: «Ρουφιάνος που γελάει τελευταίος, γελάει με όλο το χωριό!» Η ιστορία του χωριού έδειχνε ξεκάθαρα: Τα αξιώματα δεν κάνουν τον άνθρωπο, Οι ρουφιάνοι πάντα εκτίθενται, Και η ποντιακή σάτιρα δεν συγχωρεί κανέναν.
Και όπως λέω κι εγώ πά «Ο δεκανέας με το παρασημό φαίνεται σοβαρός, αλλά η γειτονιά ξέρει τα μυστικά του!» Στο τέλος, όλοι γελούσαν με τις ίδιες ιστορίες που επαναλαμβάνονταν κάθε χρόνο, αλλά οι ρουφιάνοι και οι παρασημοφόροι έμεναν πάντα η «προσοχή» της ποντιακής σάτιρας: χαμόγελο, καρφί και χιούμορ μαζί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.