Ντο δουλειάν εφτάς; θεραπεύω τα ψυχολογικά των άλλων. Ντο εν ατό;έχω τσιπουράδικον! Και κάπου εκεί τελειώνει η συζήτηση. Χωρίς αναλύσεις, χωρίς ψυχολόγους, χωρίς ραντεβού.Ένα τραπέζι, δυο ποτήρια, λίγα λόγια και πολλή αλήθεια. Σ' τσιπουράδικον δεν μπαίνεις για να μιλήσεις· μπαίνεις για να ξεχάσεις τι ήθελες να πεις. Κι αν δεν φύγουν τα ψυχολογικά τουλάχιστον φεύγεις γελώντας παροιμία ημέρας: όπου δεν πιάνει η κουβέντα, πιάνει το τσίπουρο. Ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Άγχος, πίεση, νεύρα, ειδήσεις, μηνύματα στο Facebook στις τρεις το πρωί. Κι εκεί που λες «δεν πάει άλλο», σκάει η ερώτηση: Ντο δουλειάν εφτάς; θεραπεύω τα ψυχολογικά των άλλων. Κοιτάς την οθόνη. Ξύνεις το κεφάλι. Ξαναρωτάς: Ντο εν ατό; έχω τσιπουράδικον! Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι η επιστήμη προχώρησε.
Σ' τσιπουράδικον δεν μπαίνεις για εξομολόγηση. Μπαίνεις για «ένα μόνο» και βγαίνεις με λύσεις για όλα. Η διάγνωση γίνεται στο πρώτο ποτήρι, η θεραπεία στο δεύτερο και στο τρίτο δεν θυμάσαι καν το πρόβλημα. Δεν υπάρχουν καναπέδες, μόνο καρέκλες που τρίζουν. Δεν υπάρχουν σημειώσεις, μόνο χαρτοπετσέτες.
Και αντί για ραντεβού, έχει το κλασικό: «πέρνα πάλι αύριο, άμα δεν έστρωσες». Οι συζητήσεις ανεβαίνουν επίπεδο όσο κατεβαίνει το μπουκάλι: «όλα φταίνε» «όλα θα φτιάξουν» «άσ’ τα, κερνάω εγώ» Και στο τέλος, όλοι συμφωνούν στο ίδιο συμπέρασμα: τα ψυχολογικά δεν λύνονται… διαλύονται παροιμία ημέρας όπου δεν φτάνει η λογική, φτάνει το τσίπουρο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.