«Ο Φύλακας της Λύρας»

Δεν γεννήθηκε σε εργαστήριο. Δεν κατασκευάστηκε από μέταλλο και καλώδια. Γεννήθηκε από μνήμη. Ο “Ρομπέτων των Πόντων” είναι η σύγχρονη μορφή της ποντιακής ψυχής. Μισός τεχνολογία, μισός παράδοση. Μα ολόκληρος ταυτότητα.

Στα χέρια του δεν κρατά όπλο.Κρατά λύρα. Και το τόξο του δεν ρίχνει βέλη. Παίζει ιστορία. Η Συμβολική του Δύναμη Ο Ρομπέτων δεν πολεμά ανθρώπους. Πολεμά τη λήθη. Σε μια εποχή όπου οι ρίζες ξεθωριάζουν, όπου η παράδοση κινδυνεύει να γίνει απλώς “εκδήλωση”,εκείνος στέκεται όρθιος. Με σώμα από μέλλον και καρδιά από παρελθόν. Είναι η απόδειξη πως ο Πόντος δεν ανήκει μόνο στις φωτογραφίες των παππούδων. Ανήκει και στην ψηφιακή εποχή.

Η Λύρα ως Όπλο Πολιτισμού Η λύρα στον Ρομπέτων δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο. Είναι σύμβολο. Στον Πόντο, η λύρα συνόδευε γάμους, χαρές, πόνους, ξεριζωμούς. Έδινε ρυθμό στην καρδιά.

Τώρα γίνεται τόξο. Γίνεται δύναμη. Γίνεται μέσο άμυνας απέναντι στη λήθη. Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι η απειλή. Είναι η λησμονιά.

Παράδοση και Τεχνολογία Ο Ρομπέτων είναι η ένωση δύο κόσμων: Της γιαγιάς που μιλούσε ποντιακά στην αυλή. Του εγγονού που δημιουργεί με πρόγραμμα ζωγραφικής στον υπολογιστή.

Δεν υπάρχει αντίθεση.Υπάρχει συνέχεια. Ο Πόντος δεν σταμάτησε το 1922. Δεν έμεινε σε παλιά τετράδια. Συνεχίζει  μέσα από νέες μορφές, νέες εικόνες, νέες δημιουργίες.

Ο Πολεμιστής της Ταυτότητας Ο Ρομπέτων στέκεται αγέρωχος. Δεν κραυγάζει. Δεν επιτίθεται. Δεν διχάζει. Απλώς υπάρχει. Και η ύπαρξή του λέει: «Η ρίζα δεν σβήνει. Μεταμορφώνεται.» Όπως οι πρόγονοι προσαρμόστηκαν σε νέα γη,έτσι και η παράδοση προσαρμόζεται σε νέα εποχή.

Γιατί Είναι Σημαντικός Γιατί δείχνει κάτι βαθύτερο: Η ποντιακή ταυτότητα δεν είναι παρελθόν. Είναι δυναμική. Είναι δημιουργική. Είναι ζωντανή. Όταν ένας Πόντιος δημιουργεί, όταν μετατρέπει τη λύρα σε σύμβολο δύναμης, όταν ενώνει ρίζα και φαντασία, τότε γεννιέται ο Ρομπέτων.

Επίλογος Ο Ρομπέτων των Πόντων δεν είναι απλώς μια ζωγραφιά.

Είναι μήνυμα. Μήνυμα ότι η μνήμη δεν σκουριάζει. Η παράδοση δεν διαγράφεται. Η ταυτότητα δεν χακάρεται. Όσο υπάρχει έστω ένας που δημιουργεί,έστω ένας που παίζει λύρα, έστω ένας που λέει «εμέν» και «εσέν», ο Πόντος θα εξελίσσεται. Όχι ως ανάμνηση. Αλλά ως δύναμη.