«Πόντιος και Περήφανος»

Πάμε. Πόσοι είμαστε Πόντιοι εδώ; Μια ερώτηση απλή. Μα βαριά σαν ιστορία αιώνων. Πόσοι είμαστε Πόντιοι εδώ; Όχι για να μετρηθούμε. Όχι για να ξεχωρίσουμε. Αλλά για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε. Είμαστε οι απόγονοι εκείνων που περπάτησαν δρόμους προσφυγιάς. Είμαστε τα παιδιά και τα εγγόνια ανθρώπων που άφησαν πίσω πατρίδες, μα δεν άφησαν ποτέ τη γλώσσα, την πίστη και την περηφάνια τους.

Είμαστε αυτοί που όταν ακούμε λύρα, κάτι μέσα μας σηκώνεται όρθιο. Είμαστε αυτοί που λέμε «εμέν» και «εσέν» και δεν ντρεπόμαστε. Είμαστε αυτοί που μεγαλώσαμε με ιστορίες παππούδων, με αυλές γεμάτες γέλια, με τραπέζια που δεν χωρούσαν μόνο φαγητό αλλά και μνήμη.

Πόσοι είμαστε Πόντιοι εδώ; Είμαστε όσοι θυμόμαστε. Είμαστε όσοι σεβόμαστε. Είμαστε όσοι κρατάμε ζωντανή τη ρίζα. Δεν είναι θέμα αριθμού. Είναι θέμα καρδιάς. Γιατί Πόντιος δεν είναι τίτλος. Είναι στάση ζωής. Είναι πείσμα. Είναι αξιοπρέπεια. Είναι μνήμη. Και όσο υπάρχει έστω ένας που σηκώνει το κεφάλι και λέει: «Είμαι Πόντιος.» Ο Πόντος ζει.