Η σοφία εν μετρημένον… όχι μετρητής!

Η κουκουβάγια, που από παλιά ελογάριαζαν την για σοφή, κρατεί το ραβδίν και μετρά: ντο 30, ντο 40, ντο 50… κι εσύ αποκάτω απορείς: «Τελικά, άμαν είσαι εύκαιρος ή ηλικίαν κι, παίζ’ ρόλον;» Κι έρται η απάντηση χωρίς να ειπωθεί φωναχτά. Η ηλικία μετριέται, η εμπειρία ζυγίζεται. Άλλος έφτασεν τα πενήντα κι έν’ ακόμα μαθητής, κι άλλος στα τριάντα έμαθεν όσα δεν γράφουν τα βιβλία.

Η κουκουβάγια γελά χαμηλά, γιατί ξέρ’ καλά: κι έν’ τα χρόνια που σε φτάν το  σοφόν, αλλά όσα έματσες να αντέχς, να γελάς και να καταλαβαίτς. Κι άμαν ακούς κάποιον να λέει «μεγάλος είμαι, ξέρω», κοίτα πρώταν αν κρατεί ραβδίν σοφίας ή απλώς μετρά αριθμούς…

Η κουκουβάγια δεν μετρά χρόνια… μετρά μυαλό, εμπειρίαν και αντοχές. Άλλος εγέρασεν νωρίς και έμεινεν πίσω, κι άλλος επέρασεν καταιγίδας, έφαγεν σφαλιάρες της ζωής και έμαθεν να στέκεται όρθιος. Σο ντριβάνι της ζωής, άλλος πίνει νερό κι άλλος απλώς κοιτά το ποτήρι. Η ηλικία έν’ νούμερον, η σοφία έν’ δρόμος που τον επατείς με λάθη, πείσμα και χαμόγελο.

Γι’ αυτό κι η κουκουβάγια δείχνει ντο 30, ντο 40, ντο 50…όχι για να φοβίσει, αλλά για να θυμίσει πως όσο κι αν μεγαλώνεις, αν δεν ακούς, αν δεν μαθαίνεις, μένεις πάντα στην ίδια τάξη. Κι άμαν έρθει η ώρα να μιλήσεις, να μιλάς λίγο, γιατί όποιος έμαθεν πολλά, δεν χρειάζεται φωνή. Η ζωή δεν ρωτά πόσων χρονών είσαι, ρωτά τι έκανες με τα χρόνια που σου δόθηκαν.

Η κουκουβάγια έν’ δάσκαλος τ’ ουρανού κι όχι της ηλικίας. Δε ρωτά πόσα χρονίαν έπέικες, ρωτά πόσα επόνεσες, πόσα εκράτεσες μέσα σ’ σην καρδία σ’. Άλλος έν’ νέος κι έν’ άδειος, κι άλλος έν’ παλιός κι έν’ γεμάτος νου. Γιατί ο νους δεν έρται με το γκρίζον το μαλλίν, έρται με τα παθήματα, με τα «επέρασα», με τα «εχάσα» και με τα «εστάθα όρθιος».

Γιατί ξέρει πως άμαν έρται η ώρα να αποφασίσεις, δε σε σώζ’ η ηλικία, σε σώζ’ η κρίση. Κι άμαν έρθεν η στιγμή να μιλήσεις, άφες τα πολλά τα λόγια. Ο σοφός λέει λίγα κι ο κόσμον καταλαβαίν  πολλάμ. Γιατί σο τέλος, όχι ο χρόνος σε βαραίνει, αλλά ό,τι δεν έμαθες σ’ αυτόν.