Σχολική ζωή δεκατία '20 Αναγέννηση

Στα παλαιά χρόνια οι μαθητές του νηπιαγωγείου και της πρώτης τάξης του Δημοτικού σχολείου, για να μάθουν να γράφουν, την πλάκα και το κοντύλι, γιατί σύμφωνα με την παιδαγωγική της εποχής '30 έπρεπε πρώτα να γραφτεί στην πλάκα και μετά στο χαρτί τετράδιο.

Στις επόμενες τάξεις χρησιμοποιούσαν για το γράψιμο μολύβια που τα έξυναν κάθε τόσο, για να έχουν μύτη, κι αν έκαναν λάθος το έσβηναν με τη γομολάστιχα ( σβήστρα) και στις μεγάλες τάξεις έγραφαν στο καθαρό τετράδιο με μπλε ή μαύρη μελάνι με τη βοήθεια του κοντυλοφόρου και της πένας που έφερε στην άκρη.

Η μελάνι περιέχονταν σε ένα γυάλινο μπουκάλι, το μελανοδοχείο.

Είχαν και τα στυπόχαρτα που τα χρησιμοποιούσαν, για να μαζέψουν τα περισσεύματα της μελάνης, όταν έφταναν με την πένα στο χαρτί για να μην γίνονται μουντζούρες.

Μετά το Β' παγκόσμιο πόλεμο ήρθε η ΟΥΝΝΡΑ (Αμερικάνικη Βοήθεια) και μοίραζε δέματα ρούχων και τρόφιμα στους κατοίκους του χωριού μας Αναγέννηση και λειτούργησε συσσίτια φαγητού στους μαθητές των σχολείων.

Ως μαγειρεία ( Και σχολεία 1924-1951)χρησιμοποιήθηκαν οι χώροι του χώρου, όπου το κτίσμα του Καρυπίδη, Χαραλαμπίδη,Αλεξανδρίδη και ο Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου.

Μοίραζαν στο σχολείο γάλα ( σκόνη) και το παρασκευάζανε στο μαγειρείο, όπου έβραζαν το γάλα σε μεγάλα καζάνια.

Κάθε τα πρωί παιδιά πίνανε γάλα και το μεσημέρι τρώγανε φαγητό.

Τους έδιναν επίσης και ένα στρογγυλό χάπι, μουρουνέλαιο, για τις βιταμίνες του κι έπρεπε να το καταπίνουν, γιατί αν έσκασε στο στόμα, είχε άσχημη οσμή (εξαιτίας της οσμής μάλιστα μερικά παιδιά, που έκαναν τον έξυπνο, πετούσαν κρυφά το χάπι, χωρίς να γνωρίζουν. ότι μ' αυτό έκανε κακό στον εαυτό τους).

Το 1954 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του Δημοτικού Σχολείου Αναγέννησης Σερρών.

Το συσσίτιο με το πρωινό γάλα συνεχίστηκε μέχρι το 1966-67, οπότε και καταργήθηκε.

Στο δεξιό μέρος του προαυλίου είχαν ένα μικρό κήπο, όπου φύτευαν διάφορα λουλούδια αλλά κυρίως φυτά οπωροπεύτικα, ντομάτες, πιπεριές, μελιτζάνες, κολοκυθάκια, πατάτες άλλα.

Και αυτός ο χώρος είναι διαθέσιμος, για να γίνει το μάθημα της φυτολογίας και να τα παιδιά να παρακολουθήσουν την ανάπτυξη των φυτών.

Και έτσι καθώς δεν υπήρχε τότε τα χρόνια εκείνα το εποπτικό υλικό που υπάρχει σήμερα, λειτουργούσε η εφευρετικότητα των πουλιών δασκάλων, ο τρόπος και τα μέσα που χρησιμοποιούσαν, για να διδάξουν απλά πράγματα, είτε αυτό ήταν φυτολογία, ζωολογία κ.τ.λ.

Πριν από τον πόλεμο το σχολείο λειτουργούσε το πρωί και το απόγευμα,8-12 το πρωί και 3-5 το απόγευμα, εκτός από την Τετάρτη και το Σάββατο που το πρωί χτυπούσε το κουδούνι, για ν' αρχίσουν τα μαθήματα στις 8:30 και σχολούσαν οι μεγάλες τάξεις. στις 14:00 το μεσημέρι, ενώ οι μικρές (Σ' και Β' στις 13:00.

Μετά τον πόλεμο κι από τη 10ετία του '70 καταργήθηκε η απογευματινή εργασία. Οργανώνονταν γυμναστικές επιδείξεις στο τέλος της σχολικής χρονιάς με ποιήματα, σκέτες, αγωνίσματα. και τραγούδια πατριωτικά γίνονταν επίσης για την επέτειο της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου.

Τα μαθήματα που διδάσκονταν ήταν: Ελληνικά, Μαθηματικά, Ιστορία, Γεωγραφία, Θρησκευτικά, Ωδική, Χειροτεχνίας, Γυμναστική και Καλλιγραφία.

Στο τέλος κάθε χρονιάς οι μαθητές της έκτης (ΣΤ') τάξης έγραφαν διαγωνισμούς στα βασικά μαθήματα με μελάνη σε κόλλες διαγωνισμού.

Μετά τον πόλεμο στα πρώτα χρόνια μετά την κατοχή, επειδή ήταν περίοδος μεγάλης φτώχειας, οι μαθητές δε φορούσαν συγκεκριμένη ενδυμασία και δεν ήταν καθόλου να έχουν μπάλωμα στο παντελόνι.

Αργότερα και μετά τη δεκαετία του ' 60 και μόνο στις εθνικές γιορτές άρχισαν να ντύνονται με ομοιόμορφες στολές.

Για τις παιδικές αταξίες ή τους αδιάβαστους οι συνηθισμένες ποινές ήταν το τράβηγμα του αυτιού, ένα χαστούκι στο μάγουλο, λίγες ξύλινες στο χέρι με το χάρακα ( ή βέργα), τιμωρία ( όρθιος στη γωνία), γράψιμο μιας λέξης εκατό φορές.

Οι γονείς μαθητών μόνο δεν συμφωνούσαν, αλλά και επιβράβευαν τη στάση και τις ενέργειες των δασκάλων, που ήταν υπεύθυνοι για όλη την κοινωνική ζωή και τη συμπεριφορά των μαθητών ακόμη και εκτός του σχολείου.