Στο χωριό μας, οι ιστορίες για τον Κωστίκα δεν τελειώνουν ποτέ. Ο Κωστίκας, πάντα με το χαμόγελο στο στόμα και την ποντιακή του πονηριά, κάθεται στην αυλή και κοιτάζει τον δρόμο: «Ε, Σουμέλα, τι θα γίνει σήμερα; Θα πιούμε καφέ ή θα τρέχουμε πάλι στα βουνά;» Η Σουμέλα, η γριά σοφή της γειτονιάς, σηκώνει το φρύδι και με ύφος άργιο του απαντά: «Κωστίκα, πρώτα ψυχραιμία… κι αν οι καιροί είναι ανήθωοι, εμείς γελάμε!» Κι εκεί που ο Κωστίκας σκέφτεται τι θα απαντήσει, μια γαϊδούρα περνάει αργά, σα να λέει «ε, παιδιά, χαλαρώστε λίγο». Οι γείτονες σταματούν τα τάβλια τους και όλοι κοιτάνε γιατί όταν ο Κωστίκας μιλάει, η ποντιακή αλήθεια συνδυάζεται με το γέλιο.
Και φυσικά, όπως κάθε ιστορία ποντιακή, υπάρχει η ατάκα που μένει: «Κωστίκας και Σουμέλα, αν γελάσεις πρώτος… κερδίζεις το χωριό!» Το σκηνικό μπορεί να γίνει γελοιογραφία: Ο Κωστίκας με καπέλο και χαμόγελο, καθιστός ή όρθιος. Η Σουμέλα, σοφή αλλά πονηρή, με χιούμορ στο βλέμμα. Γαϊδούρα ή ζώα γύρω να σχολιάζουν αστεία. Φούσκες λόγου με τις ατάκες τους, σαν ζωντανό καρτούν. Η ιστορία αυτή θυμίζει ότι στον Πόντο η σοφία, η πονηριά και το γέλιο πάνε πάντα μαζί και αν υπάρχει Κωστίκας, υπάρχει και Σουμέλα να τον… διορθώνει με ύφος άργιο!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.